Hangi başlık altında olacağına karar vermeden yazmaya başlıyorum. İçimde bir yerde barınan bu belirsizlik tabanlı siniri nereye yönlendireceğim bilmiyorum. Şu an aklımda sadece içten içe beni yiyen öfke ve emin olamadığım hareketlerim var. Tutunduğum her şeye son dumanı çekilmemiş izmaritlerle saldırılıyormuş gibi hissediyorum. Tepkilerimin muhattabını da bulamayınca kendimce köpürüyorum. Karakter olarak dünkü çocuk olmaya hiçbir zaman uyamadığım için de tüm bu yaşananlar bana kocaman bir sirk gibi geliyor.

Başlangıçta anlamı yok gibi görünen her hareket zamanla bir yere varıyor. Yaşım ilerledikçe bana yapılan hiçbir şeyin boşa yapılmadığını görüyorum. Belki de buna ben sebep oluyorum, bilmiyorum. Ama karşımda olanın her zaman üzerine gidiyorum, müspet ya da menfi her sorunu sonuca ulaştırmaya çalışıyorum ve bu yaşadığım hayat güreşinden kan ter içinde zevk alıyorum.

Ama bu güzel zevke kadir olan hayat gailesinin ardında, ne zaman oh desen yumuşak karnından darbe yiyorsun. Ve hayatta bir tek bu darbenin açısı değişmiyor. Hep aynı yerden vuruyor, hep aynı yerden deliyor karnını.

Beni bu gece karanlığından uzak tutan sınırlara sebep olarak bir tek sen vardın. Senin yokluğun sonrasındaki geceye teslimiyetimde ben zaten yalnız bir adamdım. Ömür verdiğim denizlerde tadını aldığım rüzgarların ardına kalan tatlı meltemlerin beni kesmeyeceğini pek tabi biliyordum. Ben de bu durumda benden bekleneni yaptım ve bunu sorun ettim.

İşte buradayız.

Esasında yazmaya çalıştığım bir şey vardı, ama başka bir niyetim de vardı. Gece vakti film izlerken acaba kalemim halen daha muntazam mı diye derde düştüm. Zaten aklımda kalan konular varken bu şekilde kafamı dağıtmak istedim. Altı sene öncesindeki gibi sesli sesli Mike WiLL Made-It dinleyerek yazıya girmeye çalıştım. Görüyorum ki, benim özelimde paslanmak işleyişten pek bir şey götürmüyormuş. Ne mutlu bana.

Maşallah.

İnanılmaz derecede tatsızım, resmen tadım yok. Hani böyle kelimelerin açıklaması yerine ruh halini yansıtabildiğimiz bir sözlüğümüz olsa, “tatsız” kelimesi için şu anki beni örnek verirdik. Bezmiş bir omuz silkme hareketiyle “bir daha heveslenmem” diyorum hayata karşı. Ama ne derken inanıyorum ne de sonrasında bu sözlerime. Utanmadan, hem omzuma hem yarınlarıma yalan söylüyorum.

Aslında yazmak istediğim, içten içe kurduğum çok cümlem vardı. Bugün de dünyayı değiştirecektim teoride. Ama sinirim ve hayal kırıklıklarım bana fırsat vermiyor. Ya elimden gelmiyor ya da artık gücüm yetmiyor. Savaşmak yerine koyduğum hiçbir davranış da hayal kırıklıklarıma karşıt belirlediğim hırsımı nihayete erdirmiyor. Kendimi bu denli çıkmazlara sürükleyince de tekrar dönüşü olmuyor. Bu kadar hırs yapıp da sadece çalışarak savaşmak, ardından her manadaki desarjı kendimden öteye itmek bir gün ters teper mi diye korkmadan da edemiyorum. Şu anda hayattaki en büyük korkum; istediklerim olmadı diye delirip, ilk bulanın Tasmalı Tasmanya Canavarı olmak. Öyle ki, şuuru kalmamış ve kafası karışmış biri olmak benim kendime yakıştırabileceğim bir ruh hali değil.

Bunların hiçbirini ben seçmedim. İmkan dahilinde tercihlerde bulundum ve konu buraya geldi. Bugün bıçağının sapı bile keskin olan bir sinir küpü olarak yazıyorum; 

Sinir sistemimin deformasyonu yeniden çekilmez bir hale gelene kadar savaşırım. Sonrasında da yeniden ya birine ya bir şeye düşkün olurum. Sonuçta ben de, herkes gibi metilfenidatla ödüllendirildiğimde orta okula gidiyordum. Kafası durmuş bir insanın yaşayacağı şeylere olan tanışıklığım küçüklüğüme dayanıyor. Yıllar boyu şekiller, isimler ve tripler bol bol değişti. İki sene önce de hayatımın kararını verip takıntılarımı koydum hepsinin yerine. Gerçekten iyi sonuçlar aldım ama bugün geldi ve neye dokunsam elimde kaldı. Periyodik olarak madik attı hayat bana. Dediğim gibi delirene kadar yine savaşırım ama düşkünlüğüm baş gösterdiğinde kendimi ikinci bir defa affedebilir miyim bilmiyorum. Belki de ilk gün de affetmemeliydim.

Kafam gerçekten karışık. Yazının başında dediğim gibi, inanılmaz derecede tatsızım, resmen tadım yok. Bölük börçük kelimelerden cümle, bu temelsiz cümlelerden de bir yazı yazmaya çalışıyorum. Yazmasam da olur ama sabahları yazmadığım için çok pişman oluyorum. Ama akşamları da kendime kaldığımda böyle dalgın ve dağınık oluyorum. Beynimin durduğu anlarda olur olmadık kalemlerden medet umup aslında benimsemediğim cümleleri yutuyorum. Bir gün cidden delirip cümle cümle bana ait olmasa bile hissiyatını doruklara çıkardığım cümleleri yazacağım buraya. 

Gerçekten eforum, gururum ve ben çok üzgünüz.

Sağolun.

Binlerce defa yazı yazmaya niyetlendim şu süre zarfında. Onlarca değişik ruh hali ve yüzlerce farklı fikirle klavye başına geçtim ve hiçbir şey olmadı. Ben bu denli bir şeyler karalama hevesindeyken elimden bir şey gelmemesi bana garip hissettirdi. Aciziyet mi duysam diye düşünürken teslimiyet daha mantıklı geldi. Çünkü bu yaşanmışlık bana tanıdık geldi.

Her ne oluyorsa, o anda olması gerektiği için oluyordu artık bana göre. Çünkü ben bir şeylerin karşısında ne kadar durmaya çalışırsam, o şeyler o oranda daha da kırıcı olarak karşıma geliyordu genelde.

Ben de yazının altından kalkamadığımda anladım ki, konunun benimle bir ilgilisi yoktu. Aslında yazabilirdim, ama o anda elimden gelen yazmamak ise yazmak beni daha çok üzerdi. Bunu öğrendim bu süre zarfında. Çünkü günün sonunda ben emeğim ve gururumun ne yazık ki kulu olmuştum. Bu ikisine dokunan şey beni olduğumdan çok daha uzak bir noktaya taşıyordu.

Ben bir şeyin karşısında dururken emeğime laf geldiğinde ve motivasyonum günden güne elimden alındığında yaşadıklarımdan dolayı yazı yazmamak daha sağlıklı görünüyordu şahsen. Gururumu incitmek yerine nehirlerin akışına karşı gelmemeyi öğrendim.

Benim geceyi aydınlatmam vakti sabah yapmıyordu.

Bin yıldır klavyeden yazı yazmıyordum, sanki bin yılın sonunda bisiklete biniyormuş hissiyatındayım. Her türlü hatamın mazur görülmesi talebiyle kısa yazma niyetinde olduğum yazıma başlıyorum.

Aslında anlatacaklarım olmasına rağmen aylar belki de yıllar önce dilimden dökülmüş bir kelime sebebiyle on gündür yazı yazmaya imtina ediyordum. Halen daha bu kararıma saygı duymakla birlikte konu özelinden kaçarak bunun üstesinden gelebileceğimi düşünüyorum. Yine de nereden kaçıp, nereden başlayacağımı bilmiyorum kısa da olsa bir şeyler karalamak istiyorum.

Bunu isterken fark ettim ki ben aslında kendi hayatımın en özel çocuğuydum. Yaşadıklarım beni, tercihini benim yapmadığım bir yere itti. Ve rölanti sevdasına düşüp çevreme bir imkan sağladığım ilk anda para için kendimi sattım. Sonrasında bu rölanti içinde bir düzen kurup, kendime en iyi gelen şey için de bir efor sarf ettim. Ancak bir müddet sonra o da istemeden elimde dağıldı ve bu beni çok içten yaraladı. Sonra geçen bu günlerin ardından “ben bu boktanlıktan kurtulamam” derken, mutlak öngörüm bana henüz gençliğimin bitmediğini hatırlattı. Bunun sonrasında içimde beliren tanımadığım bir duyguya tutunmak bana hayata karşı güvende hissettirdi. Adını koyamadığım, düzenime sadakatim yüzünden de aşina olmadığım bu duygunun şu an için üzerime ağır bir yaptırımı yok ancak içten içe manasız bile olsa yazı yazmak istiyorum.

Belki klavyemi kelimelerimle barıştırdığım an betimleme konusunda daha bonkör olabilirim ama antrenmansız oluşumu her yerimde hissediyorum. Sadece başlangıç olsun istediğim için bu saatte bu yersiz alkol etkisiyle bir yazı yazdım. Ama kendime sözüm olsun, ne hayal edersem artık daha iyisi olacak.

Sabah çok güzel bir rüya ile uyandım. Rüyamda çok heyecanlı ve hevesliydim. Hatta kalktığım ilk dakikalarda da bu hevesin etkisinde kalıp gerçekliğimi karıştırdım. Üç, dört dakika sonra kafam yerine geldi ve tatlı bir tebessümle işe hazırlanmaya başladım. Aynı şekilde bunun etkisiyle zemherinin düşkünü gibi beyaz giydim Ekim sonunda (!) Ama bu denli heves ve heyecan unuttuğum hislerimdenmiş, yıllar sonra yediğim çikolata gibi geldi sabah sabah. Uyanalı belki üç saat oldu ama hala etkisindeyim.

Düşününce az çok hatırlıyorum ne gördüğümü ama kendime bile anlatıp -varsa- gerçek olma ihtimalini düşürmek istemiyorum. Bu yüzden bu güzel rüyamı bilinçaltıma gömdüm ve günümü -bitene kadar- bu rüyanın etkisine bıraktım.

Bir ay önce olsa rüya veya hislere olan tepkimi bu seviyeye çıkarmazdım. Ama birkaç zaman önce biri ile görüştüm ve demotivasyonumu anlattım. Bana sanki dünyanın en basit önermesiymiş gibi bir cümle kurdu. İlk başta o tavrı sebebiyle hı hı dedim, onaylayıp geçtim. Sonrasında kafama dank etti ima ettiği şey, cümleyi bire bir akraramasam da “Hislerinden korkma ve onların seni etkilemesinden kaçma” dedi. Ben de ilk başta dediğim gibi hı hı dedim ve devam ettim. Sonradan anladım bunu bana özel olarak söylediğini.

Robot gibiyim çok uzun süre önceden beri, hayatıma ait iletişimim “Bana karşı bir hata mı yaptın, sebebini anlat çözeriz; seni üzdüm mü, dur anlatayım da anlaşalım; çok mu stresli günler geçiriyoruz, hadi gidip biraz alkol alıp konuşalım açılalım” şeklinde. Ben çok uzun bir süredir insanlarla iletişim kurmaktan hislerime çok uzak yaşıyorum. Kimseye çıkıp da “sen beni hayalkırıklığına uğrattın” diyemiyorum ve 2 saat bile yaşadığım hissiyata bırakamıyorum kendimi. Hemen iletişim kuruyoruz ve pazarlık yapıyoruz, ardından bir ortayol bulup sorunu çözüyoruz ve hayata koşmaya devam ediyoruz. Buna aslında gerek yok.

Ben bugün gördüğüm bir rüya yüzünden inanılmaz heyecanlı uyandım. Ve bu saate kadar da “Neyse tamam, işe gidiyorum şimdi” diyip de hislerime ket vurmadım. Bu yaklaşık iki haftadır denediğim hissî merkezciliğimin şu zaman için son örneği ve bu durum bana bir şekilde huzur veriyor.

Allah daim etsin.

Amin.

Bir yalnızlık üstüme çöküyor, zamansız.

Çoğu zaman kaçamadan.

Gökteki yıldız gibi sen, nasıl imkansız.

Sön o zaman, düş o zaman.

Yazarına; rabbim ömrü boyu şifa versin, hastalıktan çok çekti adam vesselam. Ama “serfoş” temasını “öcü” gibi göstermeyen öncü biriydi, sağolsun.

Bedenden yukarı doğru süzüleceğim anlara hevesle kendimi çok ötelediğimi farkettim. Genel olarak kafam kırılmadan yazmak istemiyorum. Aksi takdirde de zorlanıyorum. Bu sebeple bir heves başladığım zamanlarda araya böyle yadsınamayan boşluklar giriyor. Tribimi dış bükey vaziyette çok yaşayamadığım için de yazılarıma karşı içeriden bir yerden ilgisiz gibi görünüyorum.

Ama durumumuz şu ki ben yine zoraki yazıyorum. Hani öyle seviye atlamış, yüksek perdesine hakim bir sanatçı pozisyonunda değilim. Aslında öyle olmayı da çok isterdim, Ne yazık ki durumum bu.

[Hıdır ve budur temalı bir atasözü gelsin buraya]

İyi geceler