Bazı şeyler sürekli olarak olacağına varıyor. Hani “her şeyin sonucu bellidir” düşüncesinde değilim. Ama bazı şeylerin sonucu, sen akıntıyla kürek çeksen bile akıntının aksine varabiliyor. Çünkü akıntı ne olursa olsun, hayat üç günlük rüzgarı arkasına aldığında insana gideceği yer için pek şans tanımıyor.
Öyle ki kaç gündür hiçbir şey yazmak istemiyorum. Elimden gelen her kelimeyi belli bir yere boşaltmak ve bu yığıntıyı orada yakmak istiyorum. İster istemez ısınması en doğru ateşin benim için o olacağını düşünüyorum.
Dediğim gibi hayat akıntımdan ziyade rüzgarıma güveniyorum bu sıralar.. Yakaladığım bu güzel rüzgarın beni götürdüğü yere kadar takipçisi olacağım sanırım. Çünkü yeni gelen bu fevri tavra alışmayı gerçekten çok istiyorum
Hissiyatımı anlatmak için neden akıntı ve rüzgar seçtiğimi az çok biliyorum.
Sabahtan beri gev gev laflıyoruz bizim çocuklarla. Bu laflama esnasında onlara kendi derdimi anlatırken, aslında hayatımın ve yaşadıklarımın çok uzağında bir noktaya gitmeye başladığımı fark ettim. Burada da aklıma bu yelkenlilerin süregelen akıntıdan ziyade kullandıkları rüzgarları düşündüm. Gerçekten bu özgürlüğün talibiyim.
Umarım kendimle birlikte bu rüzgarlara olan inancım beni mahçup etmez ve tadımlıklarıma doyacak seviyeye gelirim. Neyse, düşünmekten dolayı kronik yorgunluk başladı ama yine de mutluyum.
İyi geceler dilerim.
Kems'in Blogu 