Hayat bitmedi; gözüm alabildiğine sen, açık Umman.
Denizle tanıştıklığım var ama; tanımadığım sen, nefesime çarpan.
Sonuma “ya sabır !” çeken de ben, senden nefsime bir deva ummam.
Teninin tuzunda boğsan da umursamam; ben zaten yalnız kalmam.

Kendimin sarhoşu olduğum kadar şairi de olsam, tükenişimi yavaşlatabilirdim.Uzun da kısa da olsa ölümün adı son hayatta.Düşmüş bir meleğin nesli olarak, ukala olmak insana yakışmıyor.Bitince aynı yere gittiğimizde hepimiz denk.Zihninin bildiği sokaklar varken hapishanede sahip olduklarına ne kadar değer verebilirsin ? Hayat, dünya size çok güzel şeyler verecektir tabi ki.Ama bir saatten sonra tadına doyamazsan, bağımlı olursun.Doymasını bildikten sonra benim bu yazdıklarımın hepsi sana boş zaten, harflerin arasında kalan kelimeleri okur hale gelirsin.O hissi bulduktan sonra herkes başka duyar, sen dinlersin.Ruhunu tat, bil ki esas sen o.Her şeyi kaybedebilirsin, ama onu istemesen de o mecbur senle.Unutma ki bütün ruhlar aynı yerden gelmiş, aynı yere gidecekler.

Bazen hani anlatmasan duvarlar üzerine kükrer.Meraklısı olmayana zaten bütün anlattıklarım laf-ı güzaf.Ben okunsun diye yazmayı bırakalı birkaç ömür oldu, bitti gitti.Maksat kendimi rahatlatmak.Üstadın da söylediği gibi yaşananlar bazı vakitler;

Kime anlatsam, kime dinletsem, kime göstersem ?
Kim anlar, kim dinler, kim görmez ?

Bana o güveni vermedin…
Sen bana sabır dışında ne verdin ?
Ama sabretmelisin.
Yetmedi mi, bir şey mi bekliyoruz ?

İlgin zayıf…
Neden, sadece bir düşün.

Kadınlar beklemeyi çok seviyor, erkekler de özel olmayı.İki bilinmeyenli denklem gibi görülse de çözülemiyor.Ne kadar beklemeye ne kadar özel olunuyor, bilmiyorum.Kadının bekleme oranına ayak uyduran erkek, daha özel olmak istediğinde tekrar beklemesi gerekiyor.Erkeği mutlu eden kadın ise daha sabırsız bir erkekle karşılaşıyor.Bir erkek olarak az çok neyin hoşuma gideceğini bilsem de, karşı tarafın daha buna karar vermek için önünde haftalar olduğunu görüyorum.Bu durumda bütün erkekler “doyumsuz”oluyor.Ve o kadar bekledikten sonra ayrılık gelip çattığında; “ben sana neler verdim” durumuna düşülüyor ya hani, kimse demiyor ki “sadece sen mi bi’ şeyler verdin”.Erkeğin sabrına, sadakatine, sükunetine hiç alkış yok, kadının doğası gereği sahip olduğu “ilişki sabrına” alkış kıyamet ! Zaten garibim erkek haklı olmayı da bilmediği için, hep kadına “kanka kız iyi sabretti ama”.Tamam, belki erkek de hatalı olabilir.Ancak sabrettiği kadar özel olmaya alışmış bir erkeğin, ayrılık günü “harcanan zaman” gibi bir kavramını hiç görmemek de ayıp.

Bence böyle.

Ben sevebilirdim.
Daha güzeline hüküm sürdürtmeyecek kadar sadık,
Gün ışığı kadar güvenilir olabilirdim.

Hevesime saplı baltalara günaydın demek zorunda kaldım bir sabah.Onlara kızmıyorum tabi ki asla.Bunu isteyerek yapamazlar, bir insanın suçu kendi olmak olamaz.Ama nedense onlar bana ben olduğum için çok kızdı.Uyarmıştım; ısırırım, umursamam, dikkatimi çekmiyorsa dikkat edemem.Yapamıyorum çünkü.Hatta yapamamak için haplara para ödüyorum.

Olsun…

Bunu bana, her şeyden önce ben yaptım.Zorla da elde edemem bazen güzellikleri.Hayatta verdiğim kararlar yüzünden; eksik kaldığım çok his, fazlasıyla biriktirdiğim çok anım var bu doğrultuda.Pişman olamayacak kadar çok zaman geçti üzerinden her şeyin, o yüzden pişman değilim.

Sonuçta yaşamayı sevmesemde; sahibine olan sevgimden, severek yaşıyorum.Üzerine edebileceğim fazla bir kelime yok.

İyi geceler.