Allah biliyor;
Hayallerimi birer birer gerçekleştirmeye başladığımdan beri aklımda tek bir şey var. İnsan doğduğu yerden ziyade doyduğu yerlidir ya hani; ben Küçükkuyu’da sahip olacağım o avlulu evi istiyorum.
On beş sene önce arzuladığımdan milyon kat daha iyi bir evlilik yaptım, hayalimdekinden bir karış daha yüksek bir arabaya binebiliyorum, istediğim yerde oturuyorum ve her şeye rağmen halen daha ömrün en güzel yarınlarıyla nasipleniyorum.
Hamd olsun.
Rahmetli dedemin kabrine ilk kez bu sene gidebildim. Hiç de bir şey hissetmedim. Allah günah yazmasın, elimle koyduğum toprakta canımı bulamamış gibi hissettim kendimi. Gocunamadım da bu arada, Küçükçetmi Mezarlığı’nda dedemi bulmayı ummuyordum zaten. Ama o cenaplardan da uzaklaşamıyordum hala. İnsanın kanında bir ağırlık olur da bedeni başka yöne gitse bile insanı bir yere çeker ya hani, ömrümün başını geçirdiğim yere çekiyor kanım beni, halen daha devam ediyor bu arada.
Sekiz odalı veya daha küçük, Rum’dan bozma taş evimde yerlisi olduğum toprağın zeytin posası kokan havasında bir yudum tütün içmek istiyorum hanımın parmaklarından, biraz da bira belki. Buna sahip olacağım, Allah’ıma aht olsun bir şekilde buna sahip olmak için ömrümü vakfedeceğim, ya da etmeyeceğim bilmiyorum. Yemin etmeye korkuyorum artık. Hayırlısını ummak, hayallerimi ummaktan hep zor geliyor. Doğruyla kolay arasında kolayın müptelası gibi arzuluyorum her hayalimi.
Biliyorum ama emin de değilim.
Belki de henüz bilmiyorum. Ama istiyorum.
Kemal 🙂
Kems'in Blogu 