Yarınlara Umut Bağlayanlar Serisi: Mori

-dün akşam kalbimden geçenleri inceltmeden, yer yer de sansürleyerek karalıyorum bu akşam-

Otosansür beni çok üzerdi. Ama bugün bu rüzgarların sahibi benden korkmasın diye başvurmak zorundayım.

İçimdeki çocuğun bacağını kırdığımda bilerek yanlış kaynattım ki dilenirken topallarsak daha çok kazanırdık bu hayatta.

Bu giriş pek hoşuma gitmese de duyduğum açlık sebebiyle yaptıklarımı ancak böyle açıklayabilirim.

Cemal-i baki’ye kavuşma hissim ilk kez gücüm yetmediği için şehvetlendi. Yoksa uzunca bir süredir vuslat hevesim yoktu. İlk kez kendimi yumrukladım ve yalnızca kendime yediremediğimden isyana meyletmedim. Yetti çünkü bir yerde, içime tak etti ve ağlamak harici elimden bir şey gelmedi. Köprülerin ardı daha huzurlu ve bereketli geldi ama işlemi hızlandırmaya da o izin vermedi.

İlk defa ölümden korktum, gururumdan korktum ve kendi aciziyetime sinirlendim. Son bir defa boynuna meylettiğim sevgilimin hayat gerçeklerinde boğuldum. Mutlu değildim ve hayata koyacağım noktadan sonrasına daldım.

Affedin.

Çok derine daldım ve burada cümlelerin arasının açılmasına engel olamıyorum. Her istediğimin olmasına ama istediğim gibi olmamasına dayanamıyorum. Bu da benim aciziyetim.

Çok uzun süredir kimse bana sen ne yapmak istiyorsun diye bir soru sormadı. Kimse gelip de senin hayatını kolaylaştırmak için şunu yapıyorum demedi. Kendi kendime gelin güvey olup çok kişinin hayatına parmak attım, çok kişinin sırrı oldum. Ama kimse gelip de bana yarenlik etmedi.

Beni benden çok sevenin yarenlik ettiği bir ütopyaya heveslendiğimi biliyorum.

Kafam çok karışık.