Vira Bismillah

Veda ettim zannediyordum usulca bu diyarlara. Öykü yazarım, kalanını da siktir ederim diyordum. Evli barklı adamın pek de gündelik blog işleriyle işi olmaz sanıyordum. Ama bardağımın dolması müsebbibiyle boşa akan her damla gücüme gitmeye başladı bir yerde. Yeterdi yazacaklarım aslında, yeter de dedim tabi ama yetmedi ve akmaya devam etti. Ta ki bugüne kadar. Bugün kendimce tutmaya karar verdim o damlaları, hadi bakalım.

İnsan, yoğun duyguların onlar gelmeye karar veriğinde esiri oluyor ister istemez, pek bir yaptırımımız yok bu konuda.

Direksiyonda hanım var, tatlı tatlı bu şarkıyı mırıldanıyor. Ben de biraz alkollüyüm. Hoş alkollü olmasam da araba kullanamam. Alkollü araç kullanmaktan ehliyetimi kaptırdım üç ay önce, hala doksan şafağım var. Araç da Martı bu arada, İzmir polisi gaddarca kesti cezamı elektrikli aracıma rağmen. Devlet babayla ilk karşı karşıya gelmem değil tabi ama üzerimde yaptırım gücünü kullandığı ilk dosya. Ben alışık değilim tabi cezalandırılmaya, benim bütün dosyalar mali olduğu için geçiştirmeyle geçiyor. Fark ettiyseniz hep bir para muhabbeti sırtımda, kucağımda, yanımda. Ben de pek seviyorum zaten parayı, dedem de çok severdi. Bu yüzden pek şaşırtıcı değil yani. Ha bu arada son iki senedir şafak saymalara doyamadım, vakitle aramdaki bu homojen birliktelik nereye varacak bakalım.

Göreceğiz.

Hanımdan ödünç bir tane sigara sardım kendime, annem okusa kahrolur. Ama insan binde bir bile olsa keyf-i veya derd-i üflemeli öyle kendince. Çok ağırıma giden şeyleri gömdüm toprak altına bu haftasonu. Bütün çocukluğum ellerimden göçüp toprak olmuş gibi hissediyorum, küreğini de ben tuttum. Bunu şahsen yapmak kendimce gurur verse bile içimdeki bir bam teli umarsızca titriyor. Çok severdim dedemi, garip seviyede iyi bir sohbeti vardı benim için. Tüm çevrem ekmeğini yedi, suyunu içti. İyi ki vardı, onu özlemekten asla vazgeçemeyeceğim. Bana insan olmayı, en önemlisi iyi bir erkek olmayı öğretti.

Dedem büyük bir Fenerbahçe’liydi bense bugün göçüp gitsem, üzerime yeşil örtü yerine sarı kırmızılısını isterim. Buna rağmen kırmazdı hiç beni. En çok Revivo transferinde üzmüştüm onu ama sonra Alex geldi, bayılırdı Alex’e. Onun sahip olmadığı şeylere sahipti çünkü Alex, gerektiği kadar koşar ama aklıyla bütün işi çözerdi. Dedem öyle değildi, hayatındaki her şeyi mesaisiyle kazanmıştı. Her şeyi fazlasıyla fedakarlık yaparak kazanmıştı ve bu yüzden bir şeylere sahip olmayı çok severdi. Evi, arabası, çiftliği, zeytinleri, zeytinyağları onun ailesinden sonra en çok önem verdiği şeylerdi. Ömrünü bi zeytinliğe harcardı fakat manzarasını beğenmezsek en fiyakalı çakmağıyla ateşe verirdi hepsini bizim için. Bir erkek için daha iyi bir rol model olamaz. Sürpriz yapıp gelmemizi hiç istemezdi, bize ait olan çikolata dolabını doldurmuş olmak istedi hep biz daha gelmeden. Çünkü o dedeydi ve biz istemekle, o vermekle yükümlüydü. Bir ömrü daha olsa, safi boşa harcanacak günlerimiz için bile verirdi bize. “Torunlarım biraz daha eğlensin ve günleri güzel geçsin” hevesiyle yapmayacağı şey yoktu. Sevgisiyle büyümenin verdiği duyguyu ve bu özgüveni bir tek baba sevgisinde gördüm. Ama babam bile bugün kendinden bahsetmemi istemez. Herkes için “aile nedir ve nasıl sevilir” örneğiydi. İyi ki vardı ve iyi ki onun varlığını üzerimde taşıyorum.

Eşimi istemeye giderken dünyanın en uyuz insanıydım, Eylül’ü benim için babamın istemesini istiyordum. Baba sevgisinde bir dünya markası olduğumdan buna çok heveslenmiştim. Ama babam bütün soğuk kanlılığıyla “hayır oğlum, bize saygı göster” tavrını takınmıştı çoktan. Ben de her delikanlı gibi babasının sözünü dinlemiştim. O gün dedem duymayan kulağına rağmen beni ve Eylül’ü ne kadar sevdiğini ve bizi ne kadar yakıştırdığını defalarca anlatmıştı. O gün babamın gözündeki mutluluğu ve hevesi asla unutamam, dedem adına o kadar mutluydu ki. Sanki bana kız istenmesi için değil de dedemin kız istemesi için gelmiş gibiydik. Hayata karakter koyan erkeklerin arasında “acaba kızı bana verecekler mi” telaşındaydım o gün ama sonra sonra anladım bütün hikayeyi. Babam oğlunun kız istemesinde eşinin babasının rol almasına izin vermişti ki babam dünyada kız istemeyi en çok hak eden insandır… Buna rağmen dedem “kırk yıllık İstanbullu” olarak eylül’ü bana aldı. Allah bu günün hayırlı tekrarları için bana oğullar, babama da uzun ömürler versin. Herkesin ve her şeyin değeri onlar kaybedildiğinde anlaşılıyormuş. Bugün babam sayesinde dedem konusunda çok mutlu bir insanım.

Bu güzel evin en sağlam temellerinden biri dedemdir.

Ben de en nihayetinde dedemin mesaisi, babamın aklı derken keyfimce yaşayabilecek bir adam oldum. Güzel ivmeli bir kalıtsal kalkınma diyebiliriz bu duruma. Dededen toruna taşınmış daha az dert ve daha çok refahın sefasını sürebiliyorum. Çok mutluyum.

Ama dedemi kaybettim.

Ellerimle koydum toprağın altına.

Hiç yakıştıramadım koca Ali Eski’ye.

Ama o benim dedem olduğu müddetçe her şeye ben değil o karar verirdi.

Yaşadığın her günle gurur duyuyorum dedecim ve umuyorum ki bu sene siz değil biz şampiyon olacağız.

Ben de böyle bir delikanlıyım.

Kemal 🙂

Evlendim,

Dünyanın en garip hali evlilikmiş btw.

Allahım’a bin şükür, rabbim en güzeliyle sınadı beni.

İnsanın ikiz kardeşini seçebildiği bir halmiş gibi yaşıyorum evliliğimi. Çok şükür ki hanım da öyle yaşıyor.

Çok güzel, rabbim isteyene de versin.

Saygılarımla.

Kems 🙂

Böyle içip içip drill yapmayı çok isterdim.

“Tadım yok,

Tadım yok,

Tadım yok.” diyerekten şarkıya girerdim keyfimce.

Yaklaşık iki buçuk sene önceydi, Stormzy daha yeni yeni Vossi Bop diyordu. Onun öncesinde de Sage, Gas Pedal diye diretirken anladım ki benim rap müzik sevdam şeklen bir değişime uğruyordu. Çok bellendirmesem de yavaştan İngiliz Drill’ine kayacak gibiydim. Çok şükür ki bu güne geldik ve Batuflex çıktı. Seveni var veya yok bilmem ama benden daha fakirken de kendilerini dinlerdim. -Bu konu benim için gurur sebebidir bu arada- Artı olarak, trap kültürünü çok sevsem de bir türlü bayılır pozisyona gelemiyordum ve baktım ki yurt toprağında bu iş oluyor gibiydi ve ben de drill müptelası olurum, hemen damladım konuya. “Niye anlatıyorum” sorusuna gelirsek, mutluyum yani ve budur benim için.

Gerçekten yirmi beş kuruşla günlerimi geçirdiğim ve tek dal West Ice‘ı aynı sayıdaki çayla dört kişi döndüğüm günleri bana hatırlatarak olduğum kişiden gurur duymamı sağladı bu müzik türü ki ben bu blogu yaklaşık on senedir yazıyorum ve okuyan benim o dönemlerime hakimdir. İyi kötü bu günümüze geldik vallahi.

Her şeyim var ve çalışmamı gerektiren bir gelirim ve gerilim yok, kendimle gerçekten gurur duyuyorum. He’ bu yarın böyle devam etmeyecek belki ama bu yaşıma geldiğinde herhangi bir atölyede malını bekleyen tüccar olma hayali kuran liseli ben için çok büyük bir ilerleme durumu bu benim için.

Neyse,

Bildiğim tek şey gerçekten bu. Birlikteliğim, evim ve gerçek bir hayatım var. Yirmi yedi yaşındayım, o yaşlarım için bundan daha fazlasını hayal edemezdim. Milyonların peşinde koşmak yerine gerçek bir hayat inşa ettim kendime. Çevremin emeği benden kat be kat fazla olsa da ben olmasam olmayacaktı, bugün beni övüyoruz. Malum vatan görevinden geldiğim beri ihtiyacım var sanırım buna, insan gibi ve özellikle kendim gibi hissetmekten çok uzaktayım. İçeride bir yerlerde, belki de çok fazla derinde beni bekleyen biri var ve onunla buluşmak zorundayım.

Lvbel C5 gibi konuya girip “Kems eşittir çiçek, kafalar fişek. Manitam ipek gibi babacım, of!” demek hatta haykırmak istiyorum ama ritmim buna uygun değil.

Her neyse konuyu kapatıyorum, delikanlı adam Arko tıraş kolonyalarından gri olanı kullanır ve Jack Jones giyimiyle birlikte saatlerine para harcar. Hayatına pusula belirlediği hanım ve onun beğenisi için yaşar, bir bok yese bile çamura yatıp suların durulmasına fırsat verir. Çözüm itaat ve askerde verdiği sözlerden geçer.

Babam gibi konuşmaya başladım,

Benden olacak gibi.

Yazacak en ufak bir şeyim yok. Keyfe keder kimonomu giymiş, hafif viskili bir halde yazıya oturdum. Aynı keyfe kederlik seviyesinde Kendrick Lamar dinliyorum, mutluyum çok şükür. Her şeyim yerli yerinde yani. Güzel bir içmek hali, herkese tavsiye ederim. Bu yazı pek de yokmuş gibi davranacak ve kısacık yazacağım.

Bugün hanımla “Buldumcuk.” isimli bir fotoğrafımı paylaştım bazı sosyal mecralarda, bu beni ziyadesiyle mutlu etti. Metro durağında anlık bir biçimde, onun aklına gelmesi sonucu oluşan bir fotoğraftı ve çok tatlıydı. Kameraya bakar vaziyette, yan yana ve zamanlayıcıyla çekilen bir fotoğraftı ve bence çok tatlıydı. Üçüncü nesil müzik yapan delikanlıların albüm kapaklarına benzeyen bir fotoğrafım oldu benim de, gerçekten mutluyum. Gayet de içime sindi.

Beni bu müziğe bağımlı kılan Atlanta Bankhead’li rap sanatçısı T.I.’ın şivesiyle dillendirebileceğim gibi “I got errrthing tonight.” Misafirlerim mutlu ve uyuyorlar, loş ışıkta vanilyalı mumlarım burnuma bayram yaşatıyor ve Famous Grouse onlarca yıllık dostluğunu yanımdan eksik etmiyor. Kendimi hareketsiz bırakacak kadar yorganım var ve üst üste örterek yattığımda beni çok mutlu ediyor.

Çok şükür.

Yazının başında belirttiğim gibi, bu yazı pek de yazılmamış gibi davranacağım. İhtiyaçlarımızı dört kollu bir canavar olarak çözebildiğim bir dönemdeyim. Böyle bir dönemi yaşamaya ihtiyacım varmış belli ki. Kendimi pek de bilmediğim yerlerde buldum. Dualarımın sonucu rabbimin görünmezinden verdiğini hissediyorum. Meğer her şey burnumun dibindeymiş, bir kokunun kaynağı hariç nefes almama bile gerek yokmuş.

Şimdilik iyi geceler diliyorum. Dünyanın en büyük rap sanatçısının yazdığı gibi:

“If I take another one down I’ma drown in some poison abusing my limit”

Bu yazı, yazmamak için kendime şart koştuğum bütün ikilemlerin üstesinden geldi. Bu sebeple kendimi bu yazıyı yazmaya mecbur hissediyorum. Esasında üç haftadır taslaklarda hazır hissetmeyi beklediğim bir yazım var. Ancak ona rağmen kefeni yırtmış bu yazımı paylaşmak durumundayım.

Taslaklardaki yazım harici yazacak hiçbir şeyim olmadığı için sizlere bugünümü anlatacağım. Basit bir günlük yazısı olsun istiyorum.

Bugün kalktım ve herhangi bir günü renklendirmek için ne yapabilirim diye düşündüm. En sevdiğim takım elbise kombinlerinden biri olan seçimlerimi giydim ve lacivert yaka mendili taktım. Lacivert yaka mendili çok sevdiğim birinin hediyesiydi, o yüzden güne bir sıfır önde başladım. Otele geldiğimde ilgilenmem gereken bir organizasyon vardı ve tüm günümü ona ayırdım. Yalnızca birkaç saatlik bir iş/arkadaş sorununu çözmek için bahçede kahve içmem gerekti.

Her neyse

İşten çıktıktan sonra sözleşmemizin üzerine Serhan’la buluştum ve beni evinde misafir etti. Akşam yemeğimizi yedik, çay içtik ve mezelerimizi hazırladık. Sonrasında da bu vakte kadar raï eşliğinde alkol alıp dertleştik. Ben canımı yakanlardan ve kendimi güçlü hissettiren yeni arkadaşlıklarımdan bahsettim, o da işi ile ilgili hayallerini anlattı. Sonrasında da son içkilerimizi odalarımızda kendi müziklerimizle içmek üzerine dağıldık.

Bana iyi gelme gayretinde olan herkese ömrümı feda etmeye devam edeceğim. Benimle iyi geçinemeyenlerin yanlışını ne yazık ki üzerime alamayacağım, çünkü ben her şeyini verme gayesiyle birliktelik kuran bir insanım. Bundan da utanmıyorum.

Ha şöyle ki, kendim için hazırladığım şovları yaşayacağım günleri de göreceksiniz. Size söz veriyorum.

İyi geceler.