Olmuyordu, olmasındı.Olsun diye yaratılmamıştı bu dünya.Mutsuzluğa çanak tutan yersiz, hedonist bir düzen bu.Hoş olmaktan çok uzak, bizden çalıp kendine arttırmalı sinir bozan bir hakimiyet.Bence tanrı tabanlı bir süreç değil bu.Net bir şekilde güdülüyoruz ve görünen o ki birinin günahında kurban rolündeyiz.Kimseye ilişmeden iyi yaşayabilmemin veya yalnızlığıma hizmet edebileceğim bir açıklık bulmamın yolu yok bu hayatta.Sürekli başkasıyla yarışmalı, sisteme çalışmalı, kendimden harcayıp başkasına kazandırmalı bir dünyanın içersindeyim.Bunu mikro boyutlarda değil, makro olarak düşünün.Bahsettiğim biri için çalışmaktan öte bir şey.Çalışmasan bile bir yerden bir yere giderken de başkasıyla yarışıyorsun, düzenlerine uyuyorsun, birileri mutlu olsun diye geriliyorsun.Toplum olmanın bilinen kötü yanları işte.Bile bile lades ve görünmeyen sınırların tasmalı fakat sözde hür bireyleriyiz.

Kim hayat işleminde sadece kendi parantezini hesaplayıp sonuca ulaşıyor ki.Onların gözünde durum bu.Herkes bir parantez ve eşitlendiğimiz sonuca varma yetkimiz yok.Olay yalnızca yetki meselesi değil, bizim o sonuca ulaşmaya hakkımız da yok onlara göre.Böyle anlarda topluma orta parmak sallayan, umutsuz asosyal gençlere bürünesim geliyor.Fakat onların hayatına adapte olacak donanımlara ve yapıya sahip değilim.Esasen orada mutlu da olabilir miyim bilmiyorum.

Onlar yüzünden paradan nefret ediyorum, bu beni üzüyor mesela.Toplumcu ve düzene hükmeden sahiplerden bahsediyorum.Ego şişirmek için debeleniyoruz ki bizi beceren bize daha yakın görüşten olsun.Onlardan birine ait hissedip kendimizi, onlara destek veriyoruz.Sonra ne oluyor, bizim fikirden başka biri onlar kadar dikkat çekince çark ediyorlar.Bir çuval inciri rezil ediyorlar anlayacağınız.Verdiğiniz desteğin ve beslediğimiz umudun bir değeri yok kimse için.Basit bir çıkar çarpışmasının farklı renkte makyajlanmış hali hepsi.

Bu beni üzüyor mesela, burada cidden haklı oluyorlar ve fısıldamadan duramıyorsun.

fsociety

Artık hayatları değiştirme niyetiyle kurmuyorum cümlelerimi.Açıkçası bu durum zoruma gidiyor.Yazmamı tetikleyecek bir niyetimy yok yani.Tamam, eskiden de dünyayı değiştirmek için yazmıyordum fakat yine de birileri bir ışık alırsa mutluluktan kanatlansam diye geçirdim içten içe.Ama artık o da yok.

Yazmaya ara vermemin yanında kitap da okumayı aksatınca kelime unutmaya başladım.Eskiden çok güzel ve yerine oturan kelimelerim vardı, istediğim şey anlaşılmasa bile anlatımı kusursuza yakın olurdu.Ki bu da beni inanılmaz tatmin ederdi.Şimdilerde ya çok düz yazıyorum ya da boş yere eski kelimeler kullanıyorum.Bu durumun, beni en çok rahatsız eden sonucu bu sanırım.Çünkü yapmadığım şeyler yüzünden kaybettiğim yetilerimi görmeye başladım.

Bu artık “olsun” denebilecek bir başlık olmaktan çıkıyor benim için.Bana kötü hissettiriyor ve aciziyetten korkuyorum.Ne kadar ileri seviyede olmasa da bir yeteneğim olmasından dolayı büyük bir mutluluk içindeydim.Ve bu yeteneğin getirdiği bir özgüvenim vardı.Bütün bunların kaybediliyor olması beni nasıl bir düşünce yapısına sevk etmeli bilmiyorum.

Hoş değilim.

Bugün yedinci ayın dördüncü günü, bugün onun doğum günü.O ikimizin de hayatında sabretmenin en güzel örneği.Onun sabrıyla bu gündeyiz.Ve bu sabır sayesinde bir birliktelik ve birlikteliğin mazisine sahibiz, ne mutlu bize.

Derken ben bu nazlı nazlı Şevval Sam tavırlarından sıklırım ve Seray rahatlar.Malum çünkü hayatındakini iyi tanıyor.

Seray bir insanın sahip olabileceği en kibar sevgili.Öyle bir kibarlık ki bu, bana bozulduğunda ilk olarak annanem gibi gözlerini bana dikip “KEMALCİM” der.Ben hayatım boyunca adımın bu şekilde söylenip de uyarı sayılacağını düşünmezdim.Adımı bir sitem kelimesi etti lügatımızda, hayırlısı bakalım.Aynı zamanda nazlı, huysuz ve suratsız.Bunları bu şekilde dillendirmesem gözüme uyku girmezdi.Hayatımızda bir monotonluk varsa Seray surat asar.Bunun genel nedeni bir hata değil, onun bunu yapabiliyor oluşudur.Yani zamanın o şekilde geçmesinin ne gereği var, Seray nazıyla ortamı dengeler… Şaka bir yana bu ilişkimizin en normal eğlencesi.Çünkü artık surat bir espri konusu.Benim surat asmam bile bana dalgayla karışık, “Merhaba Seray, iyice bana benzedin” cevabıyla döner.Trajikomik ama olur öyle (!)

Her neyse bakalım.

O bana onun cennetinde bir krallık bahşetti ve ben de bunu sonuna kadar yaşıyorum.Ne kimsenin gözüne sokuyorum ne de kimsenin derinlere bakmasına izin veriyorum.Bana insan olarak özelin ne olduğunu gösterdi ki ben kendime mahremi konusunda ketum bir insanım derdim.Cidden el elden üstünmüş böyle durumlarda.Aramızdaki şeyden kimsenin haberi yok ve olmamasına gayret ediyoruz.Bilinmesin, tanınmasın ve konuşulmasın.Bu konuda insan tabanlı tek gayem bu.

Küçük bir gün ışığına olan inancın öğle sıcağındaki haline gitmesi gibi bir hikaye bizimki.Başta da söylediğim gibi tek bir kişinin sabrıyla büyüyüp şu hale gelen ve sürekli ilerleyen bir ilişki.Gözlerindeki sessizliğe dalıp “ben bu sesi biliyorum” özgüvenine sahip olmak mesela.Ya da yılda 301 defa rüyana girmesi.Bir insanın sevdiği ilk hip-hop albümünden çıkan sadakat diye bir şarkı gibi her şey.Ki bu son paragrafın da hiç mecaz barındırmaması gibi.Hoş, sevgi tabanlı ve bol parfüm kokan bir birliktelik.

Nice böyle yıllara.

Kafam çatlıyor ve günde bilmem kaç adet kelime yazmayı alışkanlık etmeye çalışıyorum kendime.Bakalım nereye varacak da, her ne olursa olsun iyi gitmediğinin farkındayım.Bölük börçük düşünceler, yarım kalan hayallerin içindeki hikayeleri yazma niyetiyle başlayıp beş dakika sonra kesiliyorum.Atmış dakikayi bulamayan topçular gibiyim.İkinci yarıya hiçbir hayrım kalmıyor, ciğerlerim kesiliyor.Bonservisim elimde, kapı kapı dolaşıp kulüp arayışım yakındır herhalde.

Beni bu paramparça hale sokan suçluyu, tümüyle hayat belirledim zihnimde.Sanki hayatta hiç sevgi kalmamış gibi yaklaşıyor bize.Birbirimiz arasındaki ilişkiler gibi değil de, hayatın yüzümüze gülmemesi gibi bir şey bu bahsettiğim sevgisizlik.Hani nefret etmiyor ama nefrete muhtaç eden bir boşluk bırakıyor.Duygusuzca yaklaşıyor ve dost mu düşman mı bilemeden kendi denizinde kürek çekmeni istiyor.Sanki yersiz bir halet-i ruhiyyede olan hayatın bize yaptığı nazı çekiyoruz.

Oysa böyle olmamalıydı.En azından bir kanalda birler ve sıfırlar olarak yaşayabilmeliydik.Zaten insana bıraktığında bok ettiği bir dünyanin içerisindeyiz, bari hayat da dönem tribi atmasaydı.

Hayata sitemi alışkanlık haline getirmek bir hastalık gibi.Ama insan yapmadan da duramıyor.Damaktaki yarayla oynamak gibi veya sinek ısırığını kaşımak gibi.Sonunun ve muhattabının olmadığını bildiğin bir durumda yaptığın sebepsiz ve zararlı haz dopingi.Uyuşturucu gibi, kanayan diş etine rağmen dişlerini fırçalamak gibi.Hoş değil gibi.