Tahmin edin bakalım kim burada ? Doğru bildiniz, BEN ! Dünyanın en sevimli sevimsizi.Oradaki sevimli sıfat, sevimsiz de hissettiğim öznem şu anda, o sebeple öyle yazdım.Kendimi inanılmaz mutsuz ve yılmama beş saniye kalmış gibi hissediyorum.Pes edeceğimden değil de, gücümün bana uzaklardan eşlik ettiğini görüyorum artık.Hayat enerjimi minimuma indiriyor bu da.Anlayacağınız mutsuzum ve sorunlar bitmiyor.Pek de değişen bir şey yok hayatta görüldüğü üzere.

Aranızda çok mutlu olan ve bunu paylaşmaktan çekinmeyen düşünce yoksunları varsa, az ileride oynasınlar.Sizi belli bir süre etrafımda istemiyorum.Nedenini sormayın, sadece istemiyorum sizi.Ben mutlu olana kadar ve size gelebilirsiniz diyene kadar kapınızın önünde oynayın.İkinci bir emre kadar bizim mahallemize girme izniniz yok, bu da son sözümdür bu konuda.

Çözülse, birbirine yardımcı olacakmış gibi görünen zibilyon tane problemin ilk düğümünü bulamamak nedir bilir misiniz ? Bilmezsiniz tabi, nereden bileceksiniz.Ne anlarsınız siz saçmalıkların içinde kurulan anarşist ve depresif düzenin getirdiği ilginç hislerden.Beyaz Türkler ! Samimiyetsiz köpekler ! Düşük bütçeli dublaj hayranları ! Dert nedir anlamayan, elitist burjuvalar ! Sizden nefret ediyorum.Sizden gerçekten nefret ediyorum.

Kafam karışık ve duvarlar üzerime yürüyor.Nefret söylemlerini tetikleyen şeref yoksunu ruhsuzlar olduğu sürece de sakinleşmek istemiyorum esasen.Hepsini hayatımdan kovana kadar nefret kusmak istiyorum.İnsanlar sakin bir sahil gibi kaldığında, benim denizim de süt liman olmaya adaydır.Ama o zamana kadar bu deli dalgalar hepinize revadır.

Bitti, siktirin gidin şimdi.

Hiçbir şey yerinde değil, neden ? Neden herkes üç maymunu oynamakta bu denli ısrarcı ? Yalan ve bilinmezliğin bu kadar cazip olduğu başka bir dönem daha var mı acaba ?

Başlamaya korktuğum hikayelerin baş rolü beni beklerken yaşlandı.İhsan Oktay Anar gibi, kendime bir romancı eş bulmuştum oysa.Her boktan tribime katlanan, bana destek veren ve yazdıklarıma inanan birisi.Lakin bana sahip çıkmayı çok erken bıraktı.Bence gereği yoktu.Fakat olan oldu ve sonrasında da zaman akmaya devam etti.Eşim olmadan, yalnız başıma kalsam da yazmaya devam ettim.Ve hikayenin ortalarına doğru, o benim değerimi anladı.

Rüyalarım beni çok geriyor.Hayatta kabul etmediğim hislerimin orada patlak vermesi, sabahında da bu hislerle uyanmanın yarattığı suçluluk duygusu beni benden alıyor.Kendimi çok savunmasız hissediyorum.Bilmiyorum, bu yazının paragraflarını eski yazılarımdan topladım.Neyse ne.Kalp çok boktan bir şey, it gibi kıskanıyorum ama dilim varmıyor söylemeye, of !  

Ona sarhoş anlarımda saçma bir şey yazmıştım, onunla sonlansın bari bu gece.

“Ben Turgut & Tomris kafasında iken, bazıları kendi günlüklerinde.
Tamam muazzam değilsin, kendi kumunda inşa et kalelerini.
Ben burada en derin Hakk mahkumu; her şeyi siktir etsem de,
Sen anlat o meraklı, basit, intikam yoksunu güruhuna hikayelerini.

Sevmek cidden birçok şeyi göze almak mıydı ?”

Gerçek neydi ?
Gerçek bizdik, gerçek sevgiydi, gerçek birliğimizdi.
Ve bunlar hep gözlerimizi doldurmak için gevelenen yalanlardı…

Ne olursunuz gidin, gidin ve birazcık kendinizi becerin.Siz konuşmaya yeltendikçe mantık sahaları hep boş kalıyor.Aranızdan kimse konuşmak için kafasının içindekini kullanmıyor.Bizim de farkımız burada ortaya çıkıyor.Az niyetlenip, niyetlendiğinde çok konuşan ve konuştukça haklı olan biz gibi insanlar genelde beynini kullanıyor, feyz alın.Sizler gürültü yaptıkça umutlarımızdaki körelmeyi engelleyemiyoruz.Kabul edin, boş konuşuyorsunuz.Gaz vermek ve “Bende buradayım” demek için sesinizi yükseltiyorsunuz.Ama neye yarar, siz burada olsanız bile kimliğiniz ilkokul sıralarında kalmış.Yazık.

Façam yerinde olduğu sürece kitabın ortasından konuşurum.Bu da takribi kıyamete falan denk geliyor.İncelikli düşüncelerin hakimi ve yüksek algı sahibi bir insan olmak bunu gerektiriyor.Bileğine güvenen varsa, buyursun bu taraftan konuşsun… Façasını kıyamete kadar yerinde tutmak kaç tane yiğidin harcı bakalım…

Kızıl güle dem çalan yarime, en sarhoş hallerimden biriyle konuşuyorum.Bana bir kere sahip çıkmadın ama eğer bir gün bana ikinci şansı verirsen, yine de beni başıboş bırakma.Ben aşık olduğum inancıma layık olarak yaşamaya inandım.Ve bu inanç doğrultusunda ne gerekirse yaptım.Herkesi sildim, yalnız kaldım, deli raporu aldım.Yine de inandığıma itaat ettim.Sadakatim gereği sana zaman ayıramasam da sevdim.

Affet.

Kötü şarapların ağzımda bıraktığı buruk tat; “acaba bozuk mu lan bu” hissi, içtikçe kaybolan sorgulama ihtiyacı ve bilinçsizliğin getirdiği güven.Ben hiçbir yönden çok güçlü bir insan değildim.Hep çok düşünürdüm, çok sorgulardım, pek de fazla konuşmazdım.Sonra bir şeyler oldu ve meğerse kafam beni çok güçlü yapabilecek kadar fazla çalışıyormuş, bunu öğrendim.İnanır mısınız, hiçbir işime yaramadı.Ne beni güçlü yaptı, ne de bana bir şey kattı.Sürekli kendim oldum.İster istemez kendim oldum.

Çok büyük bir insan değilim; ne yaş olarak, ne de nicelik olarak.Ama nitelik açısından sahip olduğum büyüklüğü de çok fazla kişi alt edemez açıkçası.Sorgulayarak ve anlamaya çalışarak elde ettiğim bu birikimi dünyevi bir kazanca dönüştürene kadar, herkesin gözünde en fazla bu kadar büyük olabilirim.Şikayetim veya derinlerde beni değiştirmeye çalışan bir hırsım yok.İnsanlar ne düşünürse düşünsün; yalnızlıkla kardeşim, kendimle de barışığım.İnsanların hakkımdaki fikirleri bana bir yol katmaz.Beni nitelikli kılan sadece sorgulama ve karar verme yeteneğidir.Bir insanı diğerlerinden ayıran en önemli özellik, dünya içinde kendine yarattığı kozanın yeri ve bu yerin doğruluğudur.Çünkü kelebek olana kadar dış dünyaya baktığı pencere ve bakarken yaşadığı duygu haritası seni sen yapan ilk şeydir.Sıkılmadan, korkmadan aynı zamanda umutsuzluğa göğüs gererek büyüyebilmek.Ve soru sorabilmek, aldığın cevapları doğru değerlendirebilmek, kendini kelebekliğe hazırlamaktır hayatın ilk eğitimi.

Lakin bu çevrede pek de böyle olmuyor.

Dünya senden bazı şeyler istiyor.Asla soru sorma, inancını kaybetme ve bir şeyleri öğrenme.Her insan bir özne iken,bu düşüncelere asla inanma ve kafanı boşalt.Çünkü dünyada bir taraf olmazsan bertaraf olursun.Artı sorgularsan, yandaş olduğun tarafın seni ya tesviye eder ya da kaçınılmaz olarak tecrit edilirsin.Politika ve bu coğrafya böyledir.Düşünürsen, üzerine bir de sorgularsan onlardan olursun.Onlar ise hiç kimsedir.Onlar yoklardır, onlar kabul görmezler.Çünkü bu dünyada soru soranı sevmezler.Onlara yaraşacak sıfat çoktur.Edepsizlikle, gevşeklikle, inançsızlıkla veya kendini büyük görmeyle suçlanırsın.Gereği yoktur, ama gereğini merak etmek de sorgulamaya girdiği için bir cevap alamazsın.

İnsan her şeyini güce, gücünü de bencilliğine kullanır.Dünyayı parçalarsın, uyuşturursun, yönetirsin ve kazanırsın.Bu sadece tek bir siyasi algı değildir.İnsanları yönetmek egonu besler ve nedense her çeşit insan da yönetilme arzusu içindedir.Yüz otuz bin yıllık tarihinin kaçta kaçında yönetilme ihtiyacı içindeydi insan ? Ya da yönetilmeseydi ne olurdu onlara ?

Ama doğru ya, sorgulayanlar sadece onlardı…

Bazen korkuyorum, ama genelde iyiyim.Artık çok da fazla korkmuyorum denebilir hatta.Düşünmüyorum, düşünmemek için kendimi fiziksel olarak yoruyorum, oyalanıyorum ve sorumluluk alıyorum.Bunlar bana gitmeyen şeyler esasen.Ama yine de bir şey fark ettim; ben düşünemediğim zaman korku duymuyorum.Gelecek gözümde büyümüyor bu şekilde.Fark edemeden her şey geçiyor ve günler bitiyor.Zamandan bağımsız yaşarken geçmeyen saniyelerin hepsini toptan olarak bitirebiliyorum bu dönemde.

Bu hal beni pek yaralamasa da ve yarınlara duyduğum umutlarda eksilme olmasa da, hevesimde büyükçe bir körelme oluyor.Ve sanırım bunun en kötü yanı da bu.Kendimle baş başa kalmaya inanılmaz bir özlem duyuyorum.Bana kendini hatırlatan bir benlik var içimde.Ve o beni buraya itiyor.Bütün boş vakitlerimde, sana ait bir şey arıyorum burada.Bir kelime, bir harf ya da hiç olmazsa bir iz beni meraklandırıyor.Bulduğum bu ipucuna ait hikaye uzasın gitsin istiyorum.Bir dedikoduyla yola çıkılan ve sonunda dünyanın en vurdumduymaz korsanına ait olan hazineyi bulacakmışım gibi hissediyorum.Heveslerim doruk yapıyor “acaba ne dedi ki şimdi” sorguları içinde bütün bedenimi yiyorum.

İnsanlar saygı duyduklarını korumak için kendinden kaçabiliyormuş.Artık işin sevgi kısmını geçtim, benim konum o değil.Ben bu boşluğa duyduğum saygı yüzünden kaçmıyorum ve bu yersiz nöbeti tutuyorum.Hem de bütün yanlışlarıma rağmen bunu yapıyorum.Bazen ağırıma gidiyor, evet.Kanıma da dokunuyor, hem de o biçim.Ama olan oluyor ve ben olması gereken yerine, yine zihnime yer edeni yapıyorum.

Cahit’e kaçan Sibel mi samimi, Sibel’e kapılan Cahit mi ? Biz gibi hikayelerin başrollerine karşı, kaderin en büyük cezası sanırım “zaman”.Hiçbir zaman bu hikayenin yaşanması için doğru bir zaman olmayacak.Ama her yaşandığında zamansız yaşanan doğru bir hikaye olacak bu.Her tekrarı başta mutlu edecek.Ve her tekrarı bittiği gün pişmanlıklar getirecek.

Yanılmışların kaderi bu.

Sapkınlık insanın doğasına işlemiş, sapıktan çok sapkın var etrafımızda.Bizi saptıran da bir zevk, ne biliyim işte farklı bir duygu falan.Ve bu duygu da butik mazoşizmi getiriyor kendince.

Hepiniz acı veren şeylerden zevk alabiliyorsunuz.Mesela damağındaki yarayla oynamak gibi, yaranın kabuklarını koparmak gibi, sinek ısırığını kaşımak gibi saçma ama zevk veren acılar bunlar.Ve ortadaki bahsi arttırınca masaya daha duygusal olan mazoşist itiraflar dökülüyor.Mesela ben birinin örneğini vereyim; anılarıma duyduğum pişmanlık veya özlemleri anmak için, yürümemem gereken yollarda yürüyorum.Aynı adımları atmaya çalışıyorum, aynı hisleri yakalamayı deniyorum.Ne kadar başarırsam tabi… Fakat bir şey fark ettim; eskiden başka bir yerde yürürken, artık daha başka bir yerde yürüyorum.Sapkınlığıma da güncelleme gelmiş görünen o ki.

Bu ve bu gibi açıklanması güç hisleri anlatmayı çok istiyorum.Ama genelde kolayca elden gelmeyen yazılar bunlar.Doğru kelimelerin seçimi o kadar kolay olmuyor ve yanlış kelimelerle çok başka yerlere gidebiliyor konu.Yine de bu mazoşist faaliyetleri yazmayı uzun süredir istiyordum.Pek beklediğim gibi beceremedim ama olmazsa bi tane daha yazarım bu başlıkta…