Dişim ağrıyor, hemde çılgın gibi.

Aptal gibi hissediyorum, uymuyor.

Bu çılgın diş ağrımın ilacı, öpüşmeyi bilmeyen dudakların olamaz heralde.Olmamasını gönülden temenni ediyorum.

Dişim ağrıyor, bu gece dobra.
Dişim ağrıyor, bu gece küstah.

Yarınlardan beklentim diş ağrısız bir hayat.

Ben,

Hala aramaya devam ediyorum.Yolumu değil, onu az çok çözdüm.

Seni.

Bulduğumda sana kadar olan her şeyi anlatmayı düşünüyorum.Her detayı, beni sana götüren her hatamı.Ve herkesi, bana rahatsızlık veren her hatalarını veya alışkanlıklarını.Mümkünse sadece dinlemeni istiyorum, o dudaklarını açmadan.Dikkatin dağılabilir, bazen boş konuşurum.O anlarda ne biliyim; bardakla falan oynarsın, etrafa bakarsın.Orada anlarım ve toparlamaya çalırım.Bak söz…

İstiyorum.

Çünkü, bu kadar durmaktan bıktım.İçime doğru yaşamaktan iletişim kurmayı unuttum.Ha, tabi ki bunun nedeni manevi değil.Ceza gibi; aileme, dostuma selamlar olsun, beni savaşa soktular, koşturdum. Beni bu savaşa dış mihraklar soktu. Yine de serinin ismi gibi, ben yarınlara umut bağlayan bir insanım. İnançla yaşarım ve bu da umudu getirir.Umudum ve hayallerim oldukça da bana öğretilen gibi yaşarım.

İlhamsız geçen günleri yazmamayı deneyimlerimden öğrendim.Ama yazmadığımda hissettiğim aptal suçluluğu da aynı yerden öğrendim.

Son zamanlar deli gibi hikaye yazmak istiyordum.Aklıma gelen saman alevi seneryoları değerlendirsem çok büyük golcü olurdum da, beni biliyorsunuz devam sorunlarım var.

Zihnimde kocaman yer kaplayan seneryoların arasında bir Riff Cohen çalıyor, pat her şey bitti.Sakince “amaan ben mi kurtarıcam mk dünyasını” diyip kendimi yaşamaya devam ediyorum.

Yarınlarda bana ne var bilmiyorum ama havalar ısındı, yazı çok severim hani.

Arada canım yanıyor, kalbimde bir boşluk hissediyorum.Kurtulmak için bir önceki sefer ne yaptım hatırlamaya çalışıyorum, bulamıyorum.

Sonrasında nefesimin tadı değişiyor gibi oluyor ve o kalpteki boşluk mideme doğru iniyor, ilk buluşmaların heycanı gibi hissettiriyor.Ama hep aynı his ve aynı sıra, hiç değişmiyor.

Buluşma heycanını yaşarken o tadı değişen nefesin kalbimdeki boşluğu tekrar doldurduğunu hissediyorum ve midemdeki his tekrar yukarı çıkıyor.Ama yukarı çıktığında bu sefer kalbimde durmayıp, iki üç nefes sonra ciğerlerimden gidiyor.

Akşamları hissediyorum genelde, yatarken oluyor.Ama seviyorum bunu.Nedenini bilmesem bile farklı hissettiriyor, sonunda mutlu oluyorum.

Neden yazdığıma gelince; elimde telefon varken hissetmeye başladığımda tekrar, canlı canlı anlatmak istedim.

Biliyorum, cidden deniyorsunuz.Hepimiz deniyoruz bir şeyler başarmayı, ama yüksek ihtimal olmuyor.

Çok saygıdeğer işler yapmadığımı biliyorum.Kendimizi büyütmenin lüzumu yok.Ama yapılan işe göre değil de isme göre saygı görmek kanıma dokunuyor.

Onlarca şeyle uğraşıyorum, bir şeyler üretmeye çalışıyorum onun yanında.Az da olsa saygı görmemin tek sebebi gülüşümün güzelliği… Yani mutlu olmak veya öyle görünmek, siz hangisini tercih ediyorsanız artık; insanları yeniden düşünmeye zorluyor.Yengeç sepetinden uzak her şey saygıdeğer.

Umuyorum yarınlarda saygı, sadece farklı olana ya da korktuklarımıza değil; hak edene gösterilir.

Yarınlar bitmiyor.

Ne kadar romantiksiniz, ne güzel.

Duygusallaşıyorsunuz falan.Triplere girmenin verdiği o tatlı sevimsizlik tamamlıyor ruh halinizi.

Fiziksel sevmeyi becerebilsem çok güzel anlaşabilirdik, belli mi olur belki ben de sizin gibi olurdum.Tek engel ben kendimi aramaya koyuldum, yoluma aşık oldum.Kafam sükûnete bağımlı oldu.Huzursuzluk, gerginlik ve sinirden kaçmayı seçtim.

Eğlenmeye ve mutlu olmaya çalıştığım zaman aramıza girdi.Olsun, hoşgörelim birbirimizi.

Belki yarınlarda ortak bir hikayemiz vardır.

İnsanlar çok sığ;

Normalde pek fazla umursamam ama yapmayın lütfen, birlikte yaşıyoruz.

Var olma çabasını tabi ki anlarım ama kör göze parmak hoş değil.Ötekileşmek bir başarı değil aksine can yakabilir belli zaman sonra.

Kendine yakışanı uygula dendiğinde hoş karşılayan güzel insanların artması dileğim.

Sakin, yalın, özel.