Hayat bitmedi; gözüm alabildiğine sen, açık Umman.
Denizle tanıştıklığım var ama; tanımadığım sen, nefesime çarpan.
Sonuma “ya sabır !” çeken de ben, senden nefsime bir deva ummam.
Teninin tuzunda boğsan da umursamam; ben zaten yalnız kalmam.

Kendimin sarhoşu olduğum kadar şairi de olsam, tükenişimi yavaşlatabilirdim.Uzun da kısa da olsa ölümün adı son hayatta.Düşmüş bir meleğin nesli olarak, ukala olmak insana yakışmıyor.Bitince aynı yere gittiğimizde hepimiz denk.Zihninin bildiği sokaklar varken hapishanede sahip olduklarına ne kadar değer verebilirsin ? Hayat, dünya size çok güzel şeyler verecektir tabi ki.Ama bir saatten sonra tadına doyamazsan, bağımlı olursun.Doymasını bildikten sonra benim bu yazdıklarımın hepsi sana boş zaten, harflerin arasında kalan kelimeleri okur hale gelirsin.O hissi bulduktan sonra herkes başka duyar, sen dinlersin.Ruhunu tat, bil ki esas sen o.Her şeyi kaybedebilirsin, ama onu istemesen de o mecbur senle.Unutma ki bütün ruhlar aynı yerden gelmiş, aynı yere gidecekler.

Bazen hani anlatmasan duvarlar üzerine kükrer.Meraklısı olmayana zaten bütün anlattıklarım laf-ı güzaf.Ben okunsun diye yazmayı bırakalı birkaç ömür oldu, bitti gitti.Maksat kendimi rahatlatmak.Üstadın da söylediği gibi yaşananlar bazı vakitler;

Kime anlatsam, kime dinletsem, kime göstersem ?
Kim anlar, kim dinler, kim görmez ?

Bana o güveni vermedin…
Sen bana sabır dışında ne verdin ?
Ama sabretmelisin.
Yetmedi mi, bir şey mi bekliyoruz ?

İlgin zayıf…
Neden, sadece bir düşün.

Kadınlar beklemeyi çok seviyor, erkekler de özel olmayı.İki bilinmeyenli denklem gibi görülse de çözülemiyor.Ne kadar beklemeye ne kadar özel olunuyor, bilmiyorum.Kadının bekleme oranına ayak uyduran erkek, daha özel olmak istediğinde tekrar beklemesi gerekiyor.Erkeği mutlu eden kadın ise daha sabırsız bir erkekle karşılaşıyor.Bir erkek olarak az çok neyin hoşuma gideceğini bilsem de, karşı tarafın daha buna karar vermek için önünde haftalar olduğunu görüyorum.Bu durumda bütün erkekler “doyumsuz”oluyor.Ve o kadar bekledikten sonra ayrılık gelip çattığında; “ben sana neler verdim” durumuna düşülüyor ya hani, kimse demiyor ki “sadece sen mi bi’ şeyler verdin”.Erkeğin sabrına, sadakatine, sükunetine hiç alkış yok, kadının doğası gereği sahip olduğu “ilişki sabrına” alkış kıyamet ! Zaten garibim erkek haklı olmayı da bilmediği için, hep kadına “kanka kız iyi sabretti ama”.Tamam, belki erkek de hatalı olabilir.Ancak sabrettiği kadar özel olmaya alışmış bir erkeğin, ayrılık günü “harcanan zaman” gibi bir kavramını hiç görmemek de ayıp.

Bence böyle.

Ben sevebilirdim.
Daha güzeline hüküm sürdürtmeyecek kadar sadık,
Gün ışığı kadar güvenilir olabilirdim.

Hevesime saplı baltalara günaydın demek zorunda kaldım bir sabah.Onlara kızmıyorum tabi ki asla.Bunu isteyerek yapamazlar, bir insanın suçu kendi olmak olamaz.Ama nedense onlar bana ben olduğum için çok kızdı.Uyarmıştım; ısırırım, umursamam, dikkatimi çekmiyorsa dikkat edemem.Yapamıyorum çünkü.Hatta yapamamak için haplara para ödüyorum.

Olsun…

Bunu bana, her şeyden önce ben yaptım.Zorla da elde edemem bazen güzellikleri.Hayatta verdiğim kararlar yüzünden; eksik kaldığım çok his, fazlasıyla biriktirdiğim çok anım var bu doğrultuda.Pişman olamayacak kadar çok zaman geçti üzerinden her şeyin, o yüzden pişman değilim.

Sonuçta yaşamayı sevmesemde; sahibine olan sevgimden, severek yaşıyorum.Üzerine edebileceğim fazla bir kelime yok.

İyi geceler.

 Akıntıya hakim, yatağa teslim; öyle güzel bir “uyku öncesi hal” yaşıyorum ki şu an anlatamam.Uyku haplarının verdiği suni huzur ve gecede üç rüya garantisi kadar yüksek standartlı hayatım.Sıcak vücudu pencereden okşayan naif rüzgar mı desem, bu rüzgarın hatırlattığı yalnızlığa aidiyet mi desem bilemiyorum.Zihnim ve ruhum aynı çizgiyi yakaladığından beri özlediğim o anlatılamayan şey, hafif yaz rüzgarı kadar yakın, huzurlu ve soyut.

 Ben kendimi hep düşüncelerde buldum, yaşarken kaybettim.Ve en kötü kabusum şu yaşadığım hayat oldu benim.İyisiyle kötüsüyle her rüyamdan uyandım, bi’ bu hayattan kalkamadım.Ve sırf bu hayattan olmayan bir şeyi anlatabilmek için bu kadar teşbih kullanmayı öğrendim.Hep anlatmaya çalıştığım şeyi açıklama, daha net anlatabilme çabasına girdim.İşe yaradı mı, ya da neden anlatma derdine düştüm bilmiyorum.Bir nevi ayna gibi görüp yüzleştim aslında kendimle.Yine de onun mucizesiyle var oldum, o istedi diye yaşıyorum.Ama yine de imkanım olsa Hayyam gibi konuşurdum:

Elimde olsa dünyayı küçümserdim;  
İyisine de kötüsüne de yuf çekerdim;  
Daha doğrusu bu aşağılık yere  
Ne gelirdim, ne yaşardım, ne ölürdüm.

 Neyse işte yaz ve huzur bana hep yakın gelir, mutlu akşamlar.

İstediğim her saniye yazabilirim.Bu bir ego patlaması değil.Bazen iyi olur bazen kötü, bunun önüne geçemem.Günlerim gibi aynı; kimi bir hediye, kimi adeta sınav.Ama her şeyden önce ben ölümle yaşıyorum, siz adeta ölümsüz.Kendini bilmezlik moda olduğundan beri kaybettiği canlara çürüyen beden muamelesi yapmak artar oldu.Nedendir hiçbi’ fikrim yok, ne bu güven.Ölümle barışmayı öğrenmeye çalışırken, kendimi unuttuğum günleri kime nasıl anlatabilirim bu saatten sonra.

Anılarım benden önce vefat etti, ama varlıkları benimle baki.Ben gidince varlığım sevdiklerimle baki.Yani her şey bi’ şekilde baki, bi’ şekilde hepsi bir.Sonuç Yunus’un da parmak ucuyla gösterdiği nokta gibi “Kamu alem birdir bize” lafına varıyor yani.Bu biraz panenteizme kayıyor farkındayım.Ama bırakın da lise felsefe derslerinde ezberletilen olguları hissederek, “-izm” dogmalarından korkmadan huzurumuzu yaşayalım.

Çok şeyi unutmak istiyorum, olmuyor.Olmayınca unutulmak kolay olur mu diye düşünüyorum.Duvarlar üzerime geliyor.Bilmediğim yolların sınır çizgileri sanırım bu üzerime gelen duvarlar.Hayallerimle o duvarları yarıştırıyorum.Hayallerim hep kazanan, zihnim en birinci.Zaten beynim beni hiç yanıltmadı, tek sorun zaman onun hızına ayak uyduramadı.Zaman yavaş geçiyor ama hayat çabuk bitiyor.Bunun üzerine yapabilecek bir şeyim yok, zamana hükmeden ben değilim şahsen.

Bazen elden pek de bir şey gelmez ya hani…
Sadece bir insan olduğunu hatırla.

Daraldım, kalp atışlarımı kafamda hissetmekten sıkıldım.Yorulmak istemiyorum, sakinlik çok mu uzak bilmiyorum.Belki de haketmiyorum.Haketmiyorsam da neden etmiyorum mk, biri açıklama yapsın.Bir haftadır hiç alkol almadım.Şöyle güzel bi içsem, bi ferahlasam belki hepsi geçer.O kadar serbest çağrışım kafasındayım ki, hayat benim kadar hızlı hareket edemiyor.Küfürlerim havada uçuşuyor.“Niye gülmüyon ?” demesinler diye zorla gülüyorum, yanaklarım ağrıdı.Şikayet şikayet şikayet, nefesim rahatlıyor küfür ettikçe.Paragrafsız yazdım, o derece flex sövüyorum.Bi adet güzel gülen terapist bulsam, gelecek derdi de olmasa bugün evlenirim hani.Hadi hayatı yarınlara bırakmaya devam.