Bu gece rüyamda ağladım.Sanırım uykumda da ağladım.Sadece rüyayla sınırlı gibi değildi.En son ne zaman ağladığımı hatırlamıyorum.Çok ufaktım ve nedeni de değecek gibi bir şey değildi.Ama bu sefer çok farklıydı.Çok içten ağladım ve uzun sürdü. Sabah nedenini bile hatırlamadığım bu ağlama için, bir kere daha üzüldüm.Kafam hiç yerinde değil, nedensizce dalıp gidiyorum.İlk bölümlerdeki Tony Soprano gibi, olmayacak şeylerden olmayacak manalar çıkarıyorum.“Bu ağaç neden çürümüş ? Ördekler nereye gitti? Xanax kullanmak istemiyorum.” Tam bir Tony Soprano tripleri.Rüyaları hayatıma tercih ediyorum.

Yalnız kalmaktan sıkılmaya başladım, ama birliktelik kurmaktan korkuyorum.Kendi çıkmazlarımda çelişiyorum.Elimden bir şey gelmiyor.Zaten anlaşamıyorum kimseyle.Üzerine gitmemek mantıklı geliyor yani.Sonuçta üzerine gitsem ne yapabilirim ? Ne kadar başarılı olabilirim ikili ilişkilerde ? Aksi ispat edilene kadar uzaktan sevebilirim.Çünkü şu hayatta yaptığım en iyi şey sevmek, ama o da ya uzaktan ya tam içinden.İhtimaller dahilinde hangisinin mantıklı olduğu ortada.Bana ben lazım, o da sizde yok.

İhtiyacım olan meleklerde.Alemi seyrettiğim yerdeki yalnızlığın çaresi olanlarda.Çünkü oradaki derdin devasını, yalnızca onlar getirebilir.Batıyorum… Git gide daha derine iniyorum ve maddi yalnızlık, maneviyatımı etkiliyor.Belki de görmüyorum.

Neyse işte bilmiyorum.

Tik tak, tik tak.

Ben bitmeyen sorunlarınım, tik tak.Almadığın antidepresanlar sonucu, en ufak şeyde baş ağrısı yapan saat sesiyim.Seni bu saat çalıştığı sürece uyanık görmek istemiyorum.Hadi uyku hapını aksatmazsın, onu al da yat tik tak.Ne kadar “karanlıkta müzik dinlesem geçer mi ?” diye düşünsen de buradayım tik tak !

Denemeye devam et bakalım eşek.Beni kafandan atman o kadar kolay mı sanıyorsun !? Ardındakileri, yaşadıklarını aklına getirmek beni çok yüksekte hissettiriyor tik tak.Bundan ne kadar zevk aldığımı bilsen benim için bırakırsın her şeyi.Sonra ver elini yedi katlı cehennem.Başın ağrıyor olabilir, sence bu umrumda mı ? Cevabı herkes biliyor, aksini iddia etmeye çalışma.

Hayatını Graceland’e yaklaştırmak istersin, farkındayım tik tak.Ama onlar sadece ekranda eşek, unut bunu.Sana eşek dememe kızmıyorsun di mi ? Kızıyorsan daha da demem… Bak bunu gerçekten yapabilirim, en azından o kadar samimiyetimiz var.Tik tak sesini kesemiyorum, doğamda var biliyorsun.Beni kırıp atmak sana zevk verebilir, ama sen böyle şeylerle ilgilenmezsin derin çocuk… Dünyayı yenmek sana dünyanı yok etmeyi getirmez.Seve seve yaşamak zorundasın, yoksa biliyorsun bende tik tak çok.Uyuduğunda yine beni unutup kalkacaksın biliyorum.Ama sakın sana iyi gelen şeyleri ihmal etmeyi falan düşünme.Yoksa biliyorsun, tik tak tik tak tik tak…

Mağlubiyetlerimi aynı köşeye koydum.Hepsi orada, hayatımın en şahsî yerinde.Yüzümü saklayan eski maskenin bana bakan yüzünde, gözlerimi kapatan şeffaf camın sağ ve sol yanlarında.Ne zaman gözümü açsam karşımda.Sürekli göz önünde ve dışarıya kapalı.Yüzüme en yakın bakan birinin bile dışardan görmesinin imkansız olduğu yerde.Benim ise baktığım her yerde, tanıdığım her yüzde. Yürüdüğüm yollarda, baktığım yerlerde ve en kötüsü de mutlu eden görüntülerle.

“Tarih sadece aptallar için tekerrür eder.” mağlubiyetlerimden bile daha başarılı öğretmen olan birinden, farkındalığımın arttırılması için söylenen bir söz.Farkında olur ve yaşadıklarından ders çıkarırsan, bir daha aynı duruma düşmezsin.Olduğun noktayı bilirsen, olmak istediğin noktaya olan uzaklığı da bilirsin.Gideceğin yolu bilmesen bile, aşağı yukarı ne kadar çabalaman gerektiğini hissedersin.Tabi bu herkes için iç açıcı olmayabilir.İnsanlar; olduğu yerlerdense, olduğunu iddia ettiği yerlerde anılmayı seviyor.Benim böyle bir gayretim yok.O yüzden bazen karamsarlığa kapılıyorum.

Bana bak ve ne gördüğünü söyle.Kimim ben senin için ? Ne olarak tanıyorsun beni ve ben gerçekten o kişi miyim ? Bazen gözlerimi kapattığımda cenneti görüyorum.Anlatılanlar gibi değil.Biraz daha şahsî ve sakin.Yarınlara umut bağlamaya değer yani.Mağlubiyetlerden kopmak için gözlerimi kapalı tutuyorum.Bazen güvende hissettirdiği oluyor.Belki de bu yüzdendir; benim dünyam daha yavaş dönüyor. 

“Lan, iyi olacağız.Sen bana güven yeter.” diye başlayan cümlelerin adamı.Kime anlattıysa mutlu ettiği bir sırrın sahibi.Dostlarının tanıdığı en derin adam, en tanınmayan kahraman Kems.

Belki günün birinde büyük bir adam olmayacak ama bütün şişeleri bitiren ve düşünceleriyle insanları kurtaran adam olmaya devam edecek.Kendine gelecek, yaşamaktan çekinmeyecek asla.Hayat mutluyken yaşanır tarzını savunan, kelimeleriyle insanları değiştiren adam.İşte bu o adamın bir şişe beyaz şarap kafası.Kim bilir neler içti bundan önce… Ama farketmez, söyledikleri dosdoğru.Hedefi asla şaşmaz, aşkına yaşar.Hepinizin üstesinden gelir; çünkü o doğru kişi.Asla yeni maskeler kullanmaz.Pek derin, en güvenilen.

Şeytan beni kendi yoluna çekmeyi binlerce kez denedi. Ama benim “Bütün bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen: Türk İstiklâl ve Cumhuriyeti’ni kurtarmaktır. Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” diyen büyüklerim var… Onun için bu çabam,  var oluşum.

Sevgiyle yaşar, korkusuzca savunurum özgürlüğü.

İyi geceler.

“Komşularımızın cesetlerinden buhar çıkıyordu.” Varşova banliyölerinden çıkanların söylediği ortak söz.Almanya’daki esir kamplarında, cesetlerin üzerinden çıkan dumanlar.Ben milliyetçi duyguları olan bir insanım.Ancak ayrımcılık yapan biri değilim.Bir insanın, kendi kanından olan insanların toplu mezarındaki cesetlerden çıkan buharı görmesini gerektirecek bir şey yok bu dünyada.Empati kurun, ama her şey için empati kurun.Çocukların ölmesini gerekli kılan hiçbir şey yok.Dizlerinin üstüne çöktürülmüş bir sıra insanın, sırayla öldürülmesinin bir gereği yok.Bir insana bu sırayı bekletmenin bir anlamı yok.Bu korkuyu yaşatmanın bir getirisi yok.

İşkencenin, beden üzerinde deney yapmanın insanlığını sorguluyorum.Bunun inancını, bunu yapanın ruhunu nasıl rahatlattığını merak ediyorum.Savaş suçunun neden işlendiğini merak ediyorum.Zaten savaşıyorken sivillerden ne istendiğini anlayamıyorum.Cami patlatan İslamî terör örgütünü sorguluyorum.Ya da dün Yugoslav’ken bugün Sırp olmanın ve bütün çevrenden nefret etmenin manasını arıyorum.Ya nefret etmek gerçekten zor.Sevmemeyi anlarım ama “herhangi” bir insanın elinden hayatını neden alırsın.Sivil lan bunlar, sivil… Askeri, diplomatik şu bu şekilde savaş çıkabilir.Tarih bunlarla dolu.Ama sokakların canını alma hakkını ne verebilir bir topluluğa.

Bilmiyorum… Sevmediğim halklar benim de var.Dürüstüm bu konuda.Nedenini bilmiyorum gerçekten.Yani Güneydoğu Asya’yı sevmem mesela.Ama o insanları toplu mezarlarda görmek bana bir şey katmaz.Onların o hali beni neden mutlu etsin ? Ya da kimi memnun edebilir !?

Belki ben çok aptalım.Görmediğim gerçekler var.Bu arada Güneydoğu Asya halkı için söylediklerim sadece Doğu Türkistan’ la ve bizim bin yıllık tarihimizle ilgili.Büyük bir nefret söylemi yapmak istemedim.

İyi geceler.

 Hareketlerimin haline bakarsak, ayılmanın da en iyisini biz bilirmişiz… İçmeyi sevdiğimiz kadar, ayılmayı da severmişiz.Sonrasına takılmadan yaşayıp, hayatı hayal edenlerdenmişiz.Meğer biz böyleymişiz…

 Yeri geldiğinde bir fincan kahveyle, buz gibi suyla, güçlü bir tokatla veya uykudan sonra ayılan bedenimizi

tekrar

alkole iten ruhun etkisindeyiz.Herkesin kapısı başka tarafta tabi ki.Benim kapım alkolle açıldı, sonrasını da anlatamadım zaten.En güzel müziklere eşlik eden düşüncelerin kilidini çözen içkileri ve onu servis edeni sevmemek elde değil.Bu durumda anlattıklarım, gerçekten hissettiklerim oluyor ya hani.İşte o ayılma halinin dürüstlüğünü hiç bir şeyde bulamıyorum.Kendi acizliğini bu kadar dürüst anlatamaz bir insan… “Lan yine çok içtik, yine sarhoş olduk, inşallah yanlış bir mesaj atmamışızdır…” Güzelliğe bak ! Ciddi bir trajedinin, en kabul gören hali.

 Biz fark ettiğimiz dünyalarda pilot, kaptan, düzen sahibi tarzı sıfatlara alışığız.Bu yaşanan hayat bize iyi gelmiyor.Ayılma hali de bu hali tatlılaştırıyor.Sevimli tipler, acı kahve, en derin uyku ya da temiz havada yürüyüş.Hayat gayesinde yorulmak bizim kanımızda yok, elimizden de gelmiyor.Mecburen yaşıyoruz…

 Keşke her akşam ayılmaya yatsak, her sabah ayılmış uyansak.Dertlere gülüp, sıkıntılara orta parmakla cevap versek.Elde değil istediklerimiz.Olmazlara ilgimizi de dizginleyemiyorsak eğer.Bu hayata mahkumuz.

 Hayallerini elde etmiş bir insan sonrasında ne yapmalı ?

 Kems, hayallerine kavuştun… Önünde kağıdın, elinde kalemin, içtiğin bilmem kaçıncı ve müdavimi olduğun bir mekandasın.Garsonlar “Kemal kardeşim, bak bu çerez benden.” yarışında, hayallerini yaşıyorsun.Hem de çok erken… Bu yaşta etrafını korkutacak kadar sarhoş olmuş kimse yok etrafında. Nedeni de sadece duygusal, hatta felsefik.

 Neden be Kemal, neden be !? Clifford Harris gibi kendine yazı yazası geliyor insanın.“Hey T.I.P.“ diye başlayıp; eleştiriyle devam eden öznel yazıların, yaradana uzanan tatlı serüveni… Bardağımdan damlayan arıtılmış zevklerin, kağıdıma verdiği zarar; beni yoluma daha çok bağlıyor.Seviyorum, bu emredilmişliği.Önce oku, sonra şevkatli ol, affet, devam…

 Az önce garson, patlamış mısır bıraktı.Demek ki cidden seviliyorum.Seviyorlar beni yani, ben de onları seviyorum.Her yolun sonu onlarda onu seviyor; benimle ya da bensiz… Dünyanın en güzel haline ait olmak suçsa, öldürün beni.Cesedimin ait olduğu topraktan çıkan balı yetimlere bağışlayın, onlarında ailesi benim.Sevmeyi unutan insanların tek düşmanıyım, seviyorum.

 İyi geceler.

Kalem benim, kağıt senin bu yaşadıklarımda.Düşündüğüm her şeyi yazabilirim yani.Yazmasam da haberin oluyor, aklımda sonuçta.Biraz fazla içiyorum, yakınlarım korkmaya başladı.Kendimi o ismini açıklamak istemediğim insan gibi hissediyorum, ama o döneminin en iyi yazarlarından biri.

 Onlarca teste girdim.”Bu çocuğun nesi var !?” sorusuna cevap arayan meraklı güruhun uygun gördüğü onlarca teste girdim.Mürekkep izleri tanımladım, sorular çözdüm, resimlere baktım, küplerle oynadım.Ne istedilerse yaptım, deney faresi gibi; ya da kozmonot maymunlar daha iyi… Müzik dersleri, satranç dersleri, sporlar, resim dersleri, yabancı dil eğitimi, kutsal kitap dersleri… Hepsi ne içindi ? Bu çocuk rahatlasın.Meğer derdimin dermanı yazı yazmakmış… Ne bilsin bizimkiler, o an hayatta var olan bütün imkanları verdiler bana, yaramadı.Yokluktan çıktı içimdeki.

 Bir gün yayımlanan bir kitabım olursa; Ataköy 2. Kısım’da her zaman geldiğim bar olan Saklıbahçe’ye elli tane bırakmak isterim.Müdavimleri okusun, anlasın, içkilerine arkadaş olsun.Onlar da düşünsün, onlar da tanısın, onlar da sevsin diye.Hallacı Mansur’u delirten, İbn-i Arabi’yi gönderen, ahanda bu garibanı da sarhoş edeni tanısınlar istiyorum. Herkes yaşamayı sevmesin, ama severek yaşasın istiyorum.

 Benden bu kadar.

 Sayfalarıma damlayan alkol damlaları arasında yazmaya gönül vermiş bir Kems.Başarılı ya da başarısız, okunsun diye yazmaz ! Egoyu bırakalım da esasen tek nedenim; buna ihtiyacım olması.Neyse; yazma nedenim, bir anımı anlatmak istemem.

 Evinden bin kilometre uzakta bir sarhoş düşünün.Telefonu siktir etmiş, tüm hayatı yüksek alkollü birası ve “Kapetan Misina” sokağı.Kulaklığında çalan; beğenmeyip, dinlemediğimiz Türkçe-Rap şarkıları… Dünyayı bırakalı çok olmuş, ruhunu kurtarma derdine düşmüş.Bitmek bilmeyen alkolü orada hatırlamış tekrar ve sevgi dolu olmaya devam etmiş.Akşam en iyi yerlere gitmiş, sabaha karşı oteline dönmüş biri.Sabah dokuz buçukta uyanmış ve ondaki uçağını kaçırmış biri… Sorumsuzlukların adamı, iki gün daha boşa yaşamış olan.

Merhaba, ben Kemal.Dostlarının tanıdığı en derin, bazen en ayyaş adam… Hayata bir neden yüklemiş, bir neden sebebiyle hayatı takmayan insan.Aciz, sevimsiz, sivri dilli.Siktir edilmişlerin en birincisi.Her yaşadığına “Galiba, bütün bu olanlara dayanamam ama hazırım.“ diyen kahraman. Yaşamı sevmeyen, ama severek yaşayan.

İyi eğlenceler.