Çok içen bir güncelleme olsun mu çalma listelerine ?
Hadi olsun.
Odak dostu sesler ve yeni albümleri var.Bazıları aynı ama listeye yeni girenler de var.
Ve özel olarak;
Çok içirten insanlar vesselam.
Zamanı geçiyor diye şu köşeye bir ayıralım öncelikle.Bardağımdan öpen şu kızıl şarap da sağ tarafta dursun.Fazlasına bedenim el vermez diyorum ama ama parçalanmak korkusuna zamanla mücadele ediyorum.Bunların hepsinin de yanında “uçuyorum ulan”, var mı ötesi…
Sürekli olgun olmaya zorlanmış.Hayatım çerçevesinde, hep doğru kararları vermiş bir insanım.
Özgür olmak benim için hep hudutlar dahilinde kalmış.O sebeple özel dediğim hayatta hep eksik kalmışım.
Bana yazık yok, çünkü tüm dünyanın birkaç stres topuna ihtiyacı var.Onlardan biri de ne yazık ki benim.
Salih Abi: Eee, şaraplar burada da araplar nerede ?
Kems: İçtik şarabı, lakin o şerefe daha nail olamadık be abi…
İki yazı yazdım size kağıt kalem kullanarak.
Sonra sizi okudum; sarhoşken beğendiğim “fotoğraf” mevzusu gözüme çarptı.
Görmeseydim bir yazı daha yazacaktım.Lakin açıklama yapıp kapatmak fikrindeyim şu an.
Bazen el mahkum, göt gardiyan kalır.Siz takılmayın, ben de dert etmiyim böyle hikayeleri.
Ben gizli sevdim yaratanı, kimse bilmesin diye.Onun değeri de oradaydı hep.
Galaksinin batı sarmal kolunun bir ucunda, haritası bile çıkarılmamış ücra bir köşede gözlerden uzak, küçük ve sarı bir güneş vardır.
Çok kimselere pek anlam ifade etmese de bu.Kırk ikinin ışığında panik yapmayan insanların olduğunu bilmek bana güven ve hayata karşı yaşama azmini veriyor.
Saçma bir ayrık teşkilat hali, bir o kadar da sürreal hayallerin sahipleri.Fakat hep de yalnız kalan insanlar.
Bitmemiş onlarca, yüzlerce hatta milyonlarca yazı var.Yayınlamıyorum abi, bu kadar basit.Ya nasıl içimden gelmiyor anlatamam size, hiçbir şey yayınlanmasın istiyorum sapık gibi.Yazılsın ve bir köşede dursun, belki sonra yayınlamak isterim.
Dilim, monoton hayatım.Adeta ipim kuşağıma denk.En kötüsü de, akşamları inanılmaz yorgun oluyorum.
Böyleyken; dizlerim zayıf, kollar ağır.Bunu diyen adamın aldığı Oscar da haktır.
Yazar olduğu son zamanlarda kabiliyetsiz kaldım.
Dilim varmıyor, elim yazmıyor.
Bana bir el, bir dokunuş var mı o çeşit uzaklarda ?
Amidala’ya Instagram’dan yürüyordum.Her şey özlem dahilindeyken şarjım bitti.Belli ki kader hala bana yol gösteriyor.Özlem ve zoruma gidenlerle ilgili duyguları bu kader doğrultusunda yok ettim.Olmadı be…
Sen Tarabya, ben Fenafillah.
Bir türlü orta yolu bulamadık.
Kems'in Blogu 