Son zamanlarda ekranım hep böyle.

Neden bilmiyorum; Körfez Savaşı hikayeleri okur oldum, çöldeki yanan petrol kuyularını taşıyorum ekranıma.

Orası da sıkıcı, orada da duman var.

Orta Doğu böyle olmasaydı bambaşka biri olurdum belki.

Ama bu fotoğraflar bile hep oradan değil,demek ki benim gibi başkaları da var.

Bu yolun sonu orman,

Benim evim ve hatta odamın camı o ormana bakıyor.

Akşam üstü o yokuştan aşağı eve yürümek gibi bir his daha yaşamadım ben; güneşin batışı, havanın kokusu ve o ormanın görüntüsü…

Fark edildi mi bilmiyorum, çok evcimen bir insanımdır aslında.