Hayatımın ortasına çakılmış bir kazık gibi, en büyük sorunum “yapamamazlık”.

Zincirim bu kazığa bağlı ve ancak onun “yeterli” dediği mesafe kadar gidebiliyorum.

Sürekli aynı yuvarlak içinde gezip, gidemediğim yerlere imreniyorum.

O kazığı söktüğüm anda başlayacak anlatmaya çalıştığım şeyler.

Ben yazdım

Yatağa yatıp kafanı yastığa koyarsın, aklına o gelir…

“Git” dersin bıkkın bir şekilde, “Unuttun mu bittik biz.”

“Yok ben burada iyiyim, gitmeye niyetim yok” der.

Bütün pozitifliğini alır, hiç bir şey yapamazsın.Başkası da yoktur ki yardım etsin.

Durum bu…

Ben yazdım