Kategori: Ben Yazdım

Gece nöbetine yemin eden zihnimden, düşüncelerime cahillik dilenişi bitmiyor.

Huzur için çıkmazlara koşarken, yaşanmamış bir hayatın daha olmasını yenemiyorum.

Benim için yazılan her şiir,
Bana söylenmiş gibi çalan şarkılar;
Hepsi aynı şeyi anlatıyor,
Nefes.

Bana tutunmayın, özgürlüğümü engellemeyin.
Hür bir kuşun kendi gökyüzünde keşfedeceklerinin sınırsızlığına inanın.

Kainata yön veren zihinlerimiz,
Sınırlara takılan bedenlerimize sövdüğünde neden haksız ?

“Senden çok şey bekliyoruz ama oturduğun yerden kalkma.”

Neden ?

Uykusuzluğum o kadar sürekli ki,
Artık derinliği hiç bir işe yaramıyor.

Sürekliliği kadar derin değiliz;
Ya da duygular kadar yakın.

Bıkkınlığım, korkularım ve umutsuzluğum;

Açlığım ve yorgunluğum…

Hangisi hangisini tetikliyor öğrenemiyorum.

Ölüm şahsıma yakın, çevreme uzak olsun.

En istikrarlı duam bu benim.

Çünkü orada parçasın arayan bir bütün var.

Belgrad;

Sınırda yaşamanın acizliği sardı her bir yanımı.

Hoş mu dersen cevabım pek iç açıcı olmaz ama,

Sen çizginde yürüdüğün sürece zaman senden bağımsız hareket ediyor.

Bunu öğrendim burada.

Olmak istemediğim kişiye doğru koşar adım ilerliyorum.

Hayatımın akışına yön vermek güzel olurdu.

Ama daha ne istediğini bile bilmeyen birinden ne beklersin ki ?

Köreldim.

Yazamıyorum, çok sinirliyim.

Yorgunluğumu bahane gösterdiğim bu boşvermişlik havası yüzünden kendimden uzaklaştım.

Vakit ellerimde biterken ben de vaktin ellerinde bitiyorum.