“Lan, iyi olacağız.Sen bana güven yeter.” diye başlayan cümlelerin adamı.Kime anlattıysa mutlu ettiği bir sırrın sahibi.Dostlarının tanıdığı en derin adam, en tanınmayan kahraman Kems.

Belki günün birinde büyük bir adam olmayacak ama bütün şişeleri bitiren ve düşünceleriyle insanları kurtaran adam olmaya devam edecek.Kendine gelecek, yaşamaktan çekinmeyecek asla.Hayat mutluyken yaşanır tarzını savunan, kelimeleriyle insanları değiştiren adam.İşte bu o adamın bir şişe beyaz şarap kafası.Kim bilir neler içti bundan önce… Ama farketmez, söyledikleri dosdoğru.Hedefi asla şaşmaz, aşkına yaşar.Hepinizin üstesinden gelir; çünkü o doğru kişi.Asla yeni maskeler kullanmaz.Pek derin, en güvenilen.

Şeytan beni kendi yoluna çekmeyi binlerce kez denedi. Ama benim “Bütün bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen: Türk İstiklâl ve Cumhuriyeti’ni kurtarmaktır. Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” diyen büyüklerim var… Onun için bu çabam,  var oluşum.

Sevgiyle yaşar, korkusuzca savunurum özgürlüğü.

İyi geceler.

“Komşularımızın cesetlerinden buhar çıkıyordu.” Varşova banliyölerinden çıkanların söylediği ortak söz.Almanya’daki esir kamplarında, cesetlerin üzerinden çıkan dumanlar.Ben milliyetçi duyguları olan bir insanım.Ancak ayrımcılık yapan biri değilim.Bir insanın, kendi kanından olan insanların toplu mezarındaki cesetlerden çıkan buharı görmesini gerektirecek bir şey yok bu dünyada.Empati kurun, ama her şey için empati kurun.Çocukların ölmesini gerekli kılan hiçbir şey yok.Dizlerinin üstüne çöktürülmüş bir sıra insanın, sırayla öldürülmesinin bir gereği yok.Bir insana bu sırayı bekletmenin bir anlamı yok.Bu korkuyu yaşatmanın bir getirisi yok.

İşkencenin, beden üzerinde deney yapmanın insanlığını sorguluyorum.Bunun inancını, bunu yapanın ruhunu nasıl rahatlattığını merak ediyorum.Savaş suçunun neden işlendiğini merak ediyorum.Zaten savaşıyorken sivillerden ne istendiğini anlayamıyorum.Cami patlatan İslamî terör örgütünü sorguluyorum.Ya da dün Yugoslav’ken bugün Sırp olmanın ve bütün çevrenden nefret etmenin manasını arıyorum.Ya nefret etmek gerçekten zor.Sevmemeyi anlarım ama “herhangi” bir insanın elinden hayatını neden alırsın.Sivil lan bunlar, sivil… Askeri, diplomatik şu bu şekilde savaş çıkabilir.Tarih bunlarla dolu.Ama sokakların canını alma hakkını ne verebilir bir topluluğa.

Bilmiyorum… Sevmediğim halklar benim de var.Dürüstüm bu konuda.Nedenini bilmiyorum gerçekten.Yani Güneydoğu Asya’yı sevmem mesela.Ama o insanları toplu mezarlarda görmek bana bir şey katmaz.Onların o hali beni neden mutlu etsin ? Ya da kimi memnun edebilir !?

Belki ben çok aptalım.Görmediğim gerçekler var.Bu arada Güneydoğu Asya halkı için söylediklerim sadece Doğu Türkistan’ la ve bizim bin yıllık tarihimizle ilgili.Büyük bir nefret söylemi yapmak istemedim.

İyi geceler.

 Hareketlerimin haline bakarsak, ayılmanın da en iyisini biz bilirmişiz… İçmeyi sevdiğimiz kadar, ayılmayı da severmişiz.Sonrasına takılmadan yaşayıp, hayatı hayal edenlerdenmişiz.Meğer biz böyleymişiz…

 Yeri geldiğinde bir fincan kahveyle, buz gibi suyla, güçlü bir tokatla veya uykudan sonra ayılan bedenimizi

tekrar

alkole iten ruhun etkisindeyiz.Herkesin kapısı başka tarafta tabi ki.Benim kapım alkolle açıldı, sonrasını da anlatamadım zaten.En güzel müziklere eşlik eden düşüncelerin kilidini çözen içkileri ve onu servis edeni sevmemek elde değil.Bu durumda anlattıklarım, gerçekten hissettiklerim oluyor ya hani.İşte o ayılma halinin dürüstlüğünü hiç bir şeyde bulamıyorum.Kendi acizliğini bu kadar dürüst anlatamaz bir insan… “Lan yine çok içtik, yine sarhoş olduk, inşallah yanlış bir mesaj atmamışızdır…” Güzelliğe bak ! Ciddi bir trajedinin, en kabul gören hali.

 Biz fark ettiğimiz dünyalarda pilot, kaptan, düzen sahibi tarzı sıfatlara alışığız.Bu yaşanan hayat bize iyi gelmiyor.Ayılma hali de bu hali tatlılaştırıyor.Sevimli tipler, acı kahve, en derin uyku ya da temiz havada yürüyüş.Hayat gayesinde yorulmak bizim kanımızda yok, elimizden de gelmiyor.Mecburen yaşıyoruz…

 Keşke her akşam ayılmaya yatsak, her sabah ayılmış uyansak.Dertlere gülüp, sıkıntılara orta parmakla cevap versek.Elde değil istediklerimiz.Olmazlara ilgimizi de dizginleyemiyorsak eğer.Bu hayata mahkumuz.

 Hayallerini elde etmiş bir insan sonrasında ne yapmalı ?

 Kems, hayallerine kavuştun… Önünde kağıdın, elinde kalemin, içtiğin bilmem kaçıncı ve müdavimi olduğun bir mekandasın.Garsonlar “Kemal kardeşim, bak bu çerez benden.” yarışında, hayallerini yaşıyorsun.Hem de çok erken… Bu yaşta etrafını korkutacak kadar sarhoş olmuş kimse yok etrafında. Nedeni de sadece duygusal, hatta felsefik.

 Neden be Kemal, neden be !? Clifford Harris gibi kendine yazı yazası geliyor insanın.“Hey T.I.P.“ diye başlayıp; eleştiriyle devam eden öznel yazıların, yaradana uzanan tatlı serüveni… Bardağımdan damlayan arıtılmış zevklerin, kağıdıma verdiği zarar; beni yoluma daha çok bağlıyor.Seviyorum, bu emredilmişliği.Önce oku, sonra şevkatli ol, affet, devam…

 Az önce garson, patlamış mısır bıraktı.Demek ki cidden seviliyorum.Seviyorlar beni yani, ben de onları seviyorum.Her yolun sonu onlarda onu seviyor; benimle ya da bensiz… Dünyanın en güzel haline ait olmak suçsa, öldürün beni.Cesedimin ait olduğu topraktan çıkan balı yetimlere bağışlayın, onlarında ailesi benim.Sevmeyi unutan insanların tek düşmanıyım, seviyorum.

 İyi geceler.

Kalem benim, kağıt senin bu yaşadıklarımda.Düşündüğüm her şeyi yazabilirim yani.Yazmasam da haberin oluyor, aklımda sonuçta.Biraz fazla içiyorum, yakınlarım korkmaya başladı.Kendimi o ismini açıklamak istemediğim insan gibi hissediyorum, ama o döneminin en iyi yazarlarından biri.

 Onlarca teste girdim.”Bu çocuğun nesi var !?” sorusuna cevap arayan meraklı güruhun uygun gördüğü onlarca teste girdim.Mürekkep izleri tanımladım, sorular çözdüm, resimlere baktım, küplerle oynadım.Ne istedilerse yaptım, deney faresi gibi; ya da kozmonot maymunlar daha iyi… Müzik dersleri, satranç dersleri, sporlar, resim dersleri, yabancı dil eğitimi, kutsal kitap dersleri… Hepsi ne içindi ? Bu çocuk rahatlasın.Meğer derdimin dermanı yazı yazmakmış… Ne bilsin bizimkiler, o an hayatta var olan bütün imkanları verdiler bana, yaramadı.Yokluktan çıktı içimdeki.

 Bir gün yayımlanan bir kitabım olursa; Ataköy 2. Kısım’da her zaman geldiğim bar olan Saklıbahçe’ye elli tane bırakmak isterim.Müdavimleri okusun, anlasın, içkilerine arkadaş olsun.Onlar da düşünsün, onlar da tanısın, onlar da sevsin diye.Hallacı Mansur’u delirten, İbn-i Arabi’yi gönderen, ahanda bu garibanı da sarhoş edeni tanısınlar istiyorum. Herkes yaşamayı sevmesin, ama severek yaşasın istiyorum.

 Benden bu kadar.

 Sayfalarıma damlayan alkol damlaları arasında yazmaya gönül vermiş bir Kems.Başarılı ya da başarısız, okunsun diye yazmaz ! Egoyu bırakalım da esasen tek nedenim; buna ihtiyacım olması.Neyse; yazma nedenim, bir anımı anlatmak istemem.

 Evinden bin kilometre uzakta bir sarhoş düşünün.Telefonu siktir etmiş, tüm hayatı yüksek alkollü birası ve “Kapetan Misina” sokağı.Kulaklığında çalan; beğenmeyip, dinlemediğimiz Türkçe-Rap şarkıları… Dünyayı bırakalı çok olmuş, ruhunu kurtarma derdine düşmüş.Bitmek bilmeyen alkolü orada hatırlamış tekrar ve sevgi dolu olmaya devam etmiş.Akşam en iyi yerlere gitmiş, sabaha karşı oteline dönmüş biri.Sabah dokuz buçukta uyanmış ve ondaki uçağını kaçırmış biri… Sorumsuzlukların adamı, iki gün daha boşa yaşamış olan.

Merhaba, ben Kemal.Dostlarının tanıdığı en derin, bazen en ayyaş adam… Hayata bir neden yüklemiş, bir neden sebebiyle hayatı takmayan insan.Aciz, sevimsiz, sivri dilli.Siktir edilmişlerin en birincisi.Her yaşadığına “Galiba, bütün bu olanlara dayanamam ama hazırım.“ diyen kahraman. Yaşamı sevmeyen, ama severek yaşayan.

İyi eğlenceler.