Kimseyi suçlamıyorum, durumları egzajere etmiyorum.

Zihinisel olarak yoruldum ben ya. Yani şöyle oldu böyle oldu gibi değil. Halısahadan çıkmışım gibi yoruldum. Kimseyi suçlamıyorum, durumları egzajere etmiyorum. Dümdüz, sebebini irdelemeden yorulduğumu söylüyorum.

Bir insan bilinen yolların aksine zihnini nasıl dinlendirir acaba. Normal bir insan gibi tam saat birde öğle yemeğimi yiyip, namazı kılıp akşam eve geldiğimde de bir bardak viski veya cin tonik içip, üç ajansı da takip ettikten sonra sekiz buçuk gibi uyusam dinlenir miyim acaba. Yoksa bu sadece Vehbi Koç’a mı özel? Şöyle bir durum var ki ben tatile gidip dinlenmek veya rutinime döneceğim bir zihin boşluğu yaratmayı aramıyorum. Bunu istemiyorum zaten, benim çalışmak ile ilgili bir şikayetim yok, aksine herkesin bir iş yapmasını savunanlardanım bir süredir. Ama insan değiştiği gibi yetenekleri ve zevkleri de değişiyor ve güncel hayat sistemleri buna uygun olarak seni yeni hayatına entegre edemiyor. Örnek vermek gerekirse bugün zeytinyağı üretimine aşık olduğumu keşfetsem bir sik yapamam, hiçbir şey yapmaya gücüm yok yani. Neye ihtiyacım varsa o şeyi yapmak için bir kaynak ayıramam. Vaktim yok, param yok, alanım yok aslında kafamda yer de yok. Ama diyelim ki aşık oldum zeytinyağına, ölüyorum yani. Hadi başlıyorum diyelim, ne yapmalıyım? Yok yani yok, hayat amacını bulmanın sırtına yük yaratmadığı bir düzen yok. Bulamamanın da sırtında yük olmadığı bir hayat yok. Yük üstüne yük yani.

Böyle hissedince de huzursuzluk yaratan bir birey oluyorum. Ve hayatımdaki değer verdiğim insanlara keyifsizlik, bir ağız tadında kaçıklık veriyorum. “Keşke bundanım olsa da canım karıma şov yapsam” diyorum da olmuyor yani ya da olduğu kadarıyla oluyor. Bu da içime sinmiyor ve dışarıya kavgacı, içeriye mıymıntı bir adam oluyorum.

Sırf bu kavgacı ve mıymıntı hali kendime yakıştırmadığımdan da yapacağım bu arada istediğim şeyi, elbet yapacağım. Belki o güne kadar çok yorulacağım, büyük ihtimalle yaptığımda artık aynı insan olmayacağım. Ama baş koyduğum şeyi yapacağım. Olduğunda aynı tadı vermeyeceğini bilsem de, herkese ve hayatın getirdiği cam duvarlara rağmen yapacağım.

Bu da yeter demeyeceğim, en azından boynumu ortaya koyup deneyeceğim.

Söz.

Kemal 🙂