Bugün beni yazı yazmaya iten sebebin yeni keşfettiğim bir cümle olmasını çok isterdim. Böyle perspektif çizgisi gibi ilk başta çok etkileyici olmayan ama üst okuma yaptıkça büyüyen bir cümleyle yazıya niyetlenmek çok hoşuma giderdi. Veya birinin benim için yaptığı güzel bir şeyi üstü kapalı olarak anlatmayı ve hissettiğim biricikliği ona da hissettirmeyi çok isterdim. Ya da tek bir sürpriz yerine peygamber imanı gibi sürekli olarak farklı hissettiğim bir durumu betimlemek de isteyebilirdim. Hatta en çok bunu isterdim. Hayattaki en büyük alamet-i farikası sürekliliği olan biri için hiç de şaşırılmayacak bir sebep olurdu.
Tabi böyle bir şey olmadı ve nedenini dillendirmeyi beceremediğim bir sebeple geldim buraya. İşin ilginç yanı bunları konuşmak da istemiyorum artık. Bunun yerine tutarlı tutarsız bir şeyler yazıp uyumaya gideceğim. Çünkü yarın uyandığımda bahar gelmiş olacak. Mart ayı doğum günüm sebebiyle benim en sevdiğim ay ve umuyorum ki bu sene benim için şov yapacak.
Neyse.
Bu aralar birçok defa yazdığım yazıları silmek durumunda kaldım. Çünkü öykü yazmayı denemek istiyorum. Hatta hissettiklerim üzerine üçüncü şahıs cümleleri kurmak istiyorum. Ama burası o kadar bana ait bir blog oldu ki, yatattığım üçüncü şahısla aramdaki duvarı çevreme açıklayamamaktan ve bu sebeple özgürce yazamamaktan çok korkuyorum. Bu sebeple birçok yazım daha dünyaya merhaba diyemeden idama gitti. Çok pişmanım, umarım iki hayırlıdan birine yönelip bu ikilemimin üstesinden geleceğim.
Hayatta benim için saklanan şeyleri çok özledim. Özel biri gibi hissettirilme hazzının önüne ego mastürbasyonuyla geçemiyorsun, bunu senin için bir başkasının yapması gerekiyor. Bu boşluk yüzünden o öykülerdeki insanlara ihtiyaç duyuyorum. Çünkü aynaya baktığımda herhangi birinin yüzünü görmek çok büyük bir malubiyet hissi yaşatıyor bana. En azından kendim için bile herhangi biri olmadığımı ispat etmem gerekiyor.
Bu hisse Mart ayında ulaşmayı diliyorum.
Kems'in Blogu 