İlgi aramamın bence yanlışı yok, en nihayetinde ben de bu hayatın bir ferdiyim. Benim de herkes gibi bir ihtiyaç piramidim var. Bu piramitte, güvenlik ve fizyolojiyi çözdükten sonra ilgiye ihtiyaç duyuyorum. Ve bu tatminiyeti sağladıktan sonra saygınlık kısmına geçmem gerekiyor. Tahmin edin saygınlığımı kendime ispat edebilmem için ne eksik hayatımda.
Evet, doğru…
Ne yazık ki hayatın da bu konuda bir bildiği yok. Sürekli olarak, sebepsiz yere beni sana kırdırıyor. İş bilen bir sistemi olsa hiç bu toplara girmeden sorunumuzu çözebilirdi.
Fazla bir seçeneğim de yok artık. Kader, karar iplerini bu sefer benden yana kullanmadı. Göbeğimin ortasından çatlasam da, her ihtiyaç duyulan yeri anlayışımla sıvasam da tel tel dökülüyoruz. Görünen kadarıyla da çok çok uzun süredir yalnız başıma anlayış gösteriyorum hatta savaşımı da gölgelere karşı veriyorum.
Bugün bir plan yapmıştım, “sen gelme” dediler bana. Anladığım kadarıyla bana da gerek yok. Köşede oturup yemek yiyebileceğim bir atmış dakikanın talebindeydim, gerginlik sebebiyle red yedim. Olsundu, olabilirdi.
Derdim artık ilgi değil sanırım. Hoşuma gitmeyen her konuyla sınanmaktan yoruldum. Yoksa kalbimden gelen her şeyi sorgusuz sualsiz yapmaya devam edebilirdim. Ama münferit saatler arasındakı herhangi bir yirmi dört saatte bile sadece hoşuma giden şeyleri yaşadığım bir vakit olamadı.
Umarım hepsini abartıyorumdur ve umarım bu yazıda haklı olduğum bir kelime bile yoktur.
Kems'in Blogu 