Rüyamda Asmalı’yı görüyorum ve bu beni çok mutlu ediyor.

20 Nisan 2020

Spotify RITM Listesi

Merhaba;

Yalnızca başlangıç olarak değil, gerçek manada da merhaba herkese. Yeni blogum herkes ile birlikte özellikle benim için de hayırlısını nasip etsin. Bu çok uzun süredir yapmak istediğim bir şeydi. Biraz daha detay katabileceğim bir mecra arıyordum ve bütün yazılarımı orijinal tarihleriyle içe aktarabilme imkanımın da bulunması bu işi bağlayan son nokta oldu. Eğer yapabildiysem, paylaşımların hepsi sorunsuzca daha önceki gibi her yere postalanacak, bu şekilde hiçbir yer ölmemiş olacak.

Umuyorum her şey gibi o da hallolacak.

Bana dönersek, her şey şu an için yerli yerinde. Biraz bıkkınlıkla birlikte bir şeyler yapma hevesim halen daha devam ediyor. Evde oturup yazmadığım şu dönemde de blogu taşıma ve hazırlama işleriyle birlikte öykü yazmakla uğraşıyordum. Gerçekten inatla kötü de olsa öykü yazıyorum. Hatta yazdığım günü ve tarzını iyi hatırladığım bazı eski yazılarımı da öyküye çevirmeye çalışıyorum, böyle de bir hilem söz konusu.

Öykü yazmaya baş koymuşken havaların bu denli güzel olması ile birlikte, sağolsun akıllı telefonların da geçmiş yıllardaki fotoğraflarımı ve gezdiğim yerleri benimle gün gün paylaşması çokça yardımcı oluyor. Öyle ki bu sıcak havalarda güneş altındaki bahar meltemine ne denli yürekten bağımlı olduğum herkesin malumu. Bu şartların oluştuğu günlerin birinde Kumbaracı Yokuşu numara yetmiş dokuzdan çıkıp Asmalı’ya doğru el ele yürüyesi geliyor insanın. Muhteşem ceketlerim var bu havalarda giymelik ama ben yalnızca birini giymeyi tercih ediyorum, bana daha bir tamamlanmış hissettiriyor kendimi. O ceketle Kumbaracı’dan kopup İstiklal’de kimseye dokunmamak ve Asmalı’nın gölgesine teslim olmanın hayalini kuruyorum.

Asmalı’da üçüncü binanın soluna girmek veya ilk soldan dönmek arasında kalıyorum. İkisi de olmazsa yolun sonu ile birlikte Meşrutiyet Caddesi zaten ev bize, sığınmak isteyip de açıkta kaldığım hiç olmadı çok şükür. Hepsinin ardından başımı bir yere sokup, aklıma gelen bazı haramları sicilime işlemek istiyorum, daha önce yapmadığımdan değil.

Bütün bunların maksimum akşam altıya kadar bitmiş olması gerekiyor, geceye her zamanki gibi ayrı planlarım var.

Rüyamda Asmalı’yı görüyorum ve bu beni çok mutlu ediyor. Karantinanın sonunu iple çekmemin yegane sebebi sokak alışkanlıklarımı devam ettirebilmek. Kucağım komple boş ama orada olmayı çok özledim.

Belli bir dönemden beri kendimce güçlü olmayı kendime alışkanlık etmiş biriydim. Bu yaşananların sonrasında artık daha da güçlü biri olabileceğimi hissediyorum. Bu “güçlü” sıfatı için her anlamda çok çalışıyorum. Kötü günlerimin ardından Seda Erciyes gibi umarsızca “beni arama” diyebilmeme gerçekten az kaldı. O raddeden sonra başka bir achievement açılacak ve bambaşka biri olacağım haliyle, az kaldı.

Tekrardan bu yeni blogun herkese mutlu günler getirmesini diliyorum.

Kemal 🙂