Sabah çok güzel bir rüya ile uyandım. Rüyamda çok heyecanlı ve hevesliydim. Hatta kalktığım ilk dakikalarda da bu hevesin etkisinde kalıp gerçekliğimi karıştırdım. Üç, dört dakika sonra kafam yerine geldi ve tatlı bir tebessümle işe hazırlanmaya başladım. Aynı şekilde bunun etkisiyle zemherinin düşkünü gibi beyaz giydim Ekim sonunda (!) Ama bu denli heves ve heyecan unuttuğum hislerimdenmiş, yıllar sonra yediğim çikolata gibi geldi sabah sabah. Uyanalı belki üç saat oldu ama hala etkisindeyim.

Düşününce az çok hatırlıyorum ne gördüğümü ama kendime bile anlatıp -varsa- gerçek olma ihtimalini düşürmek istemiyorum. Bu yüzden bu güzel rüyamı bilinçaltıma gömdüm ve günümü -bitene kadar- bu rüyanın etkisine bıraktım.

Bir ay önce olsa rüya veya hislere olan tepkimi bu seviyeye çıkarmazdım. Ama birkaç zaman önce biri ile görüştüm ve demotivasyonumu anlattım. Bana sanki dünyanın en basit önermesiymiş gibi bir cümle kurdu. İlk başta o tavrı sebebiyle hı hı dedim, onaylayıp geçtim. Sonrasında kafama dank etti ima ettiği şey, cümleyi bire bir akraramasam da “Hislerinden korkma ve onların seni etkilemesinden kaçma” dedi. Ben de ilk başta dediğim gibi hı hı dedim ve devam ettim. Sonradan anladım bunu bana özel olarak söylediğini.

Robot gibiyim çok uzun süre önceden beri, hayatıma ait iletişimim “Bana karşı bir hata mı yaptın, sebebini anlat çözeriz; seni üzdüm mü, dur anlatayım da anlaşalım; çok mu stresli günler geçiriyoruz, hadi gidip biraz alkol alıp konuşalım açılalım” şeklinde. Ben çok uzun bir süredir insanlarla iletişim kurmaktan hislerime çok uzak yaşıyorum. Kimseye çıkıp da “sen beni hayalkırıklığına uğrattın” diyemiyorum ve 2 saat bile yaşadığım hissiyata bırakamıyorum kendimi. Hemen iletişim kuruyoruz ve pazarlık yapıyoruz, ardından bir ortayol bulup sorunu çözüyoruz ve hayata koşmaya devam ediyoruz. Buna aslında gerek yok.

Ben bugün gördüğüm bir rüya yüzünden inanılmaz heyecanlı uyandım. Ve bu saate kadar da “Neyse tamam, işe gidiyorum şimdi” diyip de hislerime ket vurmadım. Bu yaklaşık iki haftadır denediğim hissî merkezciliğimin şu zaman için son örneği ve bu durum bana bir şekilde huzur veriyor.

Allah daim etsin.

Amin.