Az önce komplesi tamamlanmış bir yazımı paylaşmak yerine silmeyi tercih ettiğim için sonsuzluğa uğurladım. Bu durumun tek sebebi yazıda korkularımdan birini anlatmamdı. Eskiden sünnet çocuklarının kesim sonrası şımarıklıkları gibi gönlümce anlatırdım her şeyi, artık yapamıyorum. Sanki bugün utanmasam bile yarın korkularımdan utanacakmışım gibi geliyor.

Aslında bu durum çok mantıksız. Bugün korkmaktan pek tabî utanmıyorken, yarın varolacak benden tam olarak ne olmasını bekliyorum acaba. Yarınlara bağladığım umutlarda büyük burunlu bir ödlek olmacağımı hiç de sanmıyorum açıkçası. Ama yine de içimde bir yerde, paylaşımlarımla ilgili eskisi kadar şeffaf olmamı engelleyen bir davar var, hayırlısı.

Duygusal durumumla ilgili içimde yaşattığım bir davara kaybetmek de bana koyuyor açıkçası. Ama yapacak bir şey yok, bir müddet herkesin ortasında herhangi bir şeye dönüp işaret parmağımı kullanarak “ben bundan korkuyorum” diyemeyeceğim sanırım. Öyle olsun bakalım, onu da yeneriz elbet.

Ömrümden yemek konu olunca, bu salaklığı kimselere bırakmıyorum.