Hayatımın en yoğun ve stresli iki haftasını geçirdim.Takriben bir hafta daha bu tempoda ilerleyeceğim.Sinirimden çenem kilit vaziyette, baş dönmesiyle hayatta kalmaya çalıştım.Şükür ki zamanla çözülmese de bir yere vardı problemler.Anlayacağınız problemlerimi çözen şey çabam yerine dünyanın dönüş hızıydı ama sağolsundu…

Şimdi anlamlandıramadığım bir problemimi anlatmayı deneyeceğim.Bu doğrultuda, güçsüz veya toy olduğuma inanmıyorum.Fakat bence yaşadıklarım için her zaman çok genç, yaşayamadıklarım için de hep geç kalacağım.Hayatımın, “esas” başlıklarla ilgili zamanlamasından memnun değilim.Bir şeylerin tam zamanıyken hayatın bana yardımcı olmaması ve bu konuların bazen öncesinde bazen sonrasında karşıma çıkması beni memmuniyetsiz kılıyor.

Yirmi dört yaşındayım ve geçen gün bu yaşta dünyayı kurtardım.Kimse bunu yaşaman için erken demedi, yaptıklarım sonrası teşekkür de duymadım.Sadece daha çok şey talep ettiler ve memnun kaldılar… Bu durumda, bence bana yazık.

Bilmiyorum yine, pek yazmak da istemiyorum.Bu aralar genelde üzülüyorum.Resmen çocuk gibi üzülüyorum.

Böyle.