Bugün “Harman’ın Ablaları” adlı post-apokaliptik kurgu hikayemi yazacağım.Ama bu kurguda apokalips yalnızca başroldeki abinin başına geliyor ve post kısmında ise herkesin güldüğü bir dünyada bir tek o ağlıyor.Başroldeki abimiz hikayenin başlığında bulunan Harman kişisi değil, aynı zamanda Harman kişisi hikaye boyunca ara karakter olmaktan ileri gitmiyor.

Konu anlayacağınız üzere Harman’ın ablalarıyla başrol abimiz arasında geçiyor.Henüz başrol abimize bir isim bulamadım ama bir iki cümleye kalmaz onu da belirlerim.Neyse işte Harman’ın ablaları çok güzel, yani öyle güzeller ki başrol abimiz hangisi daha güzel diye belirleyemeyince Harman’ın ablaları diye tek isimle anıyor direk onları.

-Bu arada başrol abimizin adı Enfiye olsun-

Enfiye Abi’yle Harman’ın arasında Enfiye Abi’nin dayıoğlu Sakal Reis var.Sakal Reis ve Harman yıllarca aynı organizasyon gemisinde asid house müziği yaparak tur satmışlar.Bu müzik türünün de patladığı seksenlerin sonunda Kalamış Sahili’nde gayriresmi gemi turlarıyla isimlerini duyurmuşlar.Çünkü o dönemde -bilirsiniz darbe gençliği- Tarabya Sahil’den seken Boğaziçi’li gençler törpülenmiş dürtülerini yaşamak için böyle niş ve ucuz eğlenceler ararlarmış.Kalamışa geçip o zamanın parasıyla 450 Lira’ya gemiye bilet alırlarmış.Göreceli olarak ucuz olan bu fiyatı Sakal Reis, yurt toprağındaki aç öğrencilere bir nevi hediye olarak belirlemiş.Bu ucuz fiyatı belirlerken de bizim Enfiye Abi’yle çok kafa patlatmışlar.Çünkü Enfiye Abi o zamanlar sosyalist düşünceye küsse de öğrencisine kıyamayan bir pozisyondaymış.Hatta İstanbul Üniversiteli Ülkücü Öğrenciler tarafında bile adaleti ve iyiliği konusunda hayli hatrı sayılır bir şöhreti varmış abinin.

Velhasıl kelam belirlenen bu fiyatların üzerinden otuz kişilik partiler vermeye başlamışlar.Boğaziçin’den medet uman Beyaz Barış Gençliği on yedi kişilik ekipleriyle bu partinin erkenden müdavimi olmuşlar.Yarattıkları komün eğlence şöhreti sonrası kalan on üç kişilik biletleri de resmen karaborsaya sevk etmişler.Yeditepe’de üç kitap okuyan her genç bu partilere merak salmış.Yeri gelmiş kalan biletler zamanı geldiğinde Özal Zengini olacak ailelerin çocukları tarafından dört haneli rakamlara alınmaya başlamış.

Geminin bütün işi Enfiye Abi’nin gayrimüslim manevi kardeşi Arap tarafından gideriliyormuş.Operasyon kısmını Arap’a devreden gençler Harma’nın müzikleriyle patlamaya başlamışlar.Boğaziçi Öğrencileri ve Zengin çocuklarının aynı ortamda bu denli eğlenmesine buruk da olsa mutlu olan Sakal Reis geminin kamara tarafında Abisi Enfiye’ye her hafya cuma akşamları cin tonik sofrası kurmaya başlamış.Enfiye’nin hoşuna giden bu durum zamanla alışkanlık haline dönüşmüs ve bu gemiye duygusal bir bağlılık hissetmeye başlamış.Çünkü yurdun en uç iki kademesinin bu ahenkte birleşmesi ve bu gemiye ruh katmaları ona dünya dışı bir zevk vermeye başlamış.

Bu arada Harman’ın Babası bahsettiğimiz Özal Zenginleri’nden biri olmuş zamanla.‘89 yılında başlayan bu macera ister istemez iki sene boyunca Beyaz Barış Gençliği ve kendilerine Özal’ın Çocukları ismini veren kapitalist gençler tarafından bir sır olarak sükunet içinde istisnasız her gece devam etmiş.

Yıl ’91 olduğunda Harman artık istanbulun sayılı yeraltı müzisyenlerinden biri olmuş.Geminin fiyatı da aynı oranda artmış.BBG üyeleri ilk başlarda itiraz etseler de DSP’de gelen burs arttırımıyla bu meblağa uyum sağlamışlar.Yeni gelen öğrencileriyle birlikte İstanbulda öğrenci modasını da kendi belirleme başlayan gemimiz halen daha gayrıresmi olarak otuz kişiyle kalamıştan demir alıyormuş ve bu durum Sakal Reis’i rahatsız etmeye başlamış.Çünkü verilen hizmete adapte olacak en azından elli kişilik bir gemiyle bambaşka bir seviyeye çıkacak bu gizli eğlence onu inanılmaz cezbetmeye başlamış.Bu durumu Enfiye ve Harman’la görüşmüş, ikisi de gayet olumlu yaklaşmışlar ancak cesaret edemeyip biraz daha zaman istemişler.

-Buradan sonrasına spin off planım var acele bitirmek niyetindeyim-

Harman ve Enfiye’nin biraz diye tabir ettikleri zaman bir sene sürmüş neredeyse.Bu vakte noktayı koyan da hikayemize isim veren Harman’ın ablaları olmuş.Babalarından aldıkları toplu parayla Harman’ların istediklerinden bile daha ilerideki bir tekneyi onlara hediye etmişler.Yalnız tek şartları varmış, her gece en tepede 6 kişilik loca onlara ve arkadaşlarına her şey dahil ücretsiz olacakmış.El mahkum göt gardiyan kabul eden gençler Emfiye’nin arkadaşı Arap ve Okşan’a gemilerinin teknik detayları için gemiyi emanet etmişler.

Tekneyi muhteşem yapan arkadaşlar işin üc kat daha kazandırmasını sağlamışlar.Ablalar şöhret, gençler de mutlu olmuş.Gençler mutlu olurken de Enfiye ablalara vurulmuş.

Enfiye’nin bu durumu büyük abla hariç hikayedeki her kesin ve hatta her şeyin hoşuna gitmiş.Hatta öyle ki küçük abla açık açık “istemem yan cebime” diyerekten Enfiye’yi kapaması yapmış.Aile evlerinin alt katında kendilerine onca varlığın içinde bir batakhane kurmuşlar ve tam olarak ’94 yılına kadar yarım gemi yarım ev diyerekten kendilerini bitirene kadar yaşamışlar.Sonrasında Harma’nın babası başbakanlığa koşan liderle girdiği tartışma sonrasında attığı sucker punch yüzünden bütün hayatları şaşmış.

O andan sonra baba Doğu Avrupa’ya, kızlar babanın yanına, Enfiye plazalara, Harman sokaklara ve Sakal da evine dönmüş ne yazık ki.

-Aşklarının ve devamının spin-off’una kadar sağlıcakla-