Söyleyecek bir şeyin var mı ?

Benim elimde kelime dolu bavullar var konuşulmadığı takdirde ardı intihar olan.İçim Azerbaycan dağları gibi, inanması güç olsa da cayır cayır yanıyor.Ellerimde pis bir duman var içimdeki ateşe köz niyetine tütüyor.Ve neye uzansam dumanımda boğuluyor.Herkes yaklaşırken kayboluyor; uzakken daha net her şey.

Hevesime saplı baltalar var hala tabi ki.Ellerim titriyor fakat duygulardan noksanım artık.Ne yaşıyorsam yorgunluktan oluyor.Hevesimin de baltalara şikayet etmeye mecali yok.İnsanlar uzaktan iyi bir şeymişim gibi izliyor, ben dumanların ardında için için yanıyorum.

Kalbimi füme edene kadar hisli çocuktum, yakıştırırdım da kendime bunu.Zihninle doğru orantılı duygusal hallerim beni doyururdu.Sonra içimdeki tüm çocukları dumanımda boğdum.

Yeri göğü yaratan rabbim benim içimi taş etti iş illetiyle de ondan böyle içimdeki çocukların zanlısı oldum.Yüreğimdeki sevgi mağaraları hala andromeda lakin içleri de aynı oranda sarin gazı.