Yazdığım yazıların, taktığım takıların, sıktığım parfümlerin kimileri tarafından özlendiği bir günün gecesi bu gece.Herhangileşmemek adında attığımız her adımın yerinde saydığı, yarınsızlığa umut bağlarmış gibi yaşadığımız günlerin bu günlük sonuncusu.Oluyordu da maksat maraz çıksın diye konuştum diyen kahpe kaderin getirdiği son büyük yara sanırım.

Kimsenin hevesine kasıtta bulunmamışken, can ötemden hevesime gelen kör baltanın verdiği acıyı tarif etmekte tabi ki zorlandım.Sağ olsun o da pek anlamadı zaten, tribimizde dövüldük ve şekle girdik yine…

Kan toplayan yürek kapılarıma koç başı vuran kaderin bu kahpeliğine diyecek pek bir sözüm yok ne yazık ki.Kadere kendin ol demişler, o da kahpelik yapmış.O kadarlık bir derinliğe sahip kendisi.

Edepsizce davranmaya hayal kırmaya tövbe etme arifesinde olduğumdan pek de ses etmiyorum ama çok canım yandı.Tek kelime yüreğime çöktü, böyle yalandan bir meltem süzüldü dudaklarımdan gökyüzüne.

Öyle canım yandı.

Anlatamam.