Depresanlar vücuttan terk-i diyar eyleyince ne gariptir ki iyiliğimi de yanlarında götürüyorlar.Hayata karşı iyi olmamın onlarla bi ilgisi olmadığını savunsam da onlarsız anların ilk zamanlarında böyle oluyorum.Allah var hayattan bileğim dışında pek de bir iyilik görmüyorum.Durum böyle olunca da insanlar hayatla paralel yaklaşıyor bana.Kimseden karşılık vermedikçe pek de bir iyilik görmüyorum.Tamam, birine ekstra iyi davranmamak ayıp değil.Ama böyle zamanlarda kendimi salak yerine konmuş hissediyorum.İnsanlara elinden gelenin en iyisini yaptıkça, elinden gelenin kendine de yettiğini düşünüp sana ilgilerini eksiltiyorlar.Nankörlük yapıyorlar kısaca.Öyle hainler böyle kötüler diye kimseyi suçlayamam fakat herkes nankör, bu da hayat gerçekliği.

Bu yazıda “artık insanlara böyle davranacağım” diyerek gitmeyeceğim.Çünkü ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.İnsanlarla birlikte yaşamaya hevesim kalmadı bu aralar.Bu bir intihar notu değil, sadece elimden gelse yalnız yaşarım olay bu.

Sarhoş olmak istiyorum uzunca bir süredir.Sarhoş olup birkaç gün kendimi unutmak istiyorum.Ama “ertesi gün iş var nereye sarhoş oluyorsun” diye bir ses geliyor içimden.Okul ve borç bitmiyor zaten, o konuda bir sorunumuz yok.Delik öyle bir büyüdü ki kendi kontrolüne aldı beni.Ona yaşıyorum, izin verdiği kadar uzaklaşabiliyorum.Şahsen bir bereketim kalmadı yani.Bereketsizlik de sıfat olarak gereksizliği getirdi heralde.Tüm insanlar isteklerime öyle davranıyor çünkü.Sanki belden bağlı vaziyette onlara yaşıyorum.Sözler tutulmuyor, talepler takılmıyor, ihtiyaçlar dinlenmiyor.“Sıfıra sıfır elde var sıfır” tamam da ben bir olabildikçe kendi sıfırlarıyla beni dipte tutmalarına çözümüm kalmadı kusuruma bakmayın.

Selam ve dua ile orospu çocukları 🙂