Artık hayatları değiştirme niyetiyle kurmuyorum cümlelerimi.Açıkçası bu durum zoruma gidiyor.Yazmamı tetikleyecek bir niyetimy yok yani.Tamam, eskiden de dünyayı değiştirmek için yazmıyordum fakat yine de birileri bir ışık alırsa mutluluktan kanatlansam diye geçirdim içten içe.Ama artık o da yok.
Yazmaya ara vermemin yanında kitap da okumayı aksatınca kelime unutmaya başladım.Eskiden çok güzel ve yerine oturan kelimelerim vardı, istediğim şey anlaşılmasa bile anlatımı kusursuza yakın olurdu.Ki bu da beni inanılmaz tatmin ederdi.Şimdilerde ya çok düz yazıyorum ya da boş yere eski kelimeler kullanıyorum.Bu durumun, beni en çok rahatsız eden sonucu bu sanırım.Çünkü yapmadığım şeyler yüzünden kaybettiğim yetilerimi görmeye başladım.
Bu artık “olsun” denebilecek bir başlık olmaktan çıkıyor benim için.Bana kötü hissettiriyor ve aciziyetten korkuyorum.Ne kadar ileri seviyede olmasa da bir yeteneğim olmasından dolayı büyük bir mutluluk içindeydim.Ve bu yeteneğin getirdiği bir özgüvenim vardı.Bütün bunların kaybediliyor olması beni nasıl bir düşünce yapısına sevk etmeli bilmiyorum.
Hoş değilim.
Kems'in Blogu 