Oyun oynamıyordum.Sensiz kaldığımda var olan çırpınışlarım ve nefesimde yaşanan darlık gerçekti.Zor nefes aldım yokluğunda ve ne yazık ki ölüme teslim olmak istedim genelde.Bunu söylemekte bir sakınca görmüyorum artık; yokluğunda nefes alırken bazı geceler ölüme hasret hissettim kendimi.Ölümün vereceği huzura ve içimdeki sessizliğe inandım nedense.O kadar yoktun ki; yeni reşit olmuş bir bedenin çırpınışlarını yalnız tanımak zorunda kaldım.Muhtaç olduğum her şeyi ellerinde unuttuğumu fark ettiğimde iş işten geçmişti.Cahil, yalnız ve savunmasız olarak o fırtınanın ortasında kalmayı benzetebileceğim bir korku yok hayatımda, umarım hiçbir zaman da olmaz.
Ben büyüdüm.İyi büyüdüm, kötü büyüdüm bilinmez ama bir şekilde büyüdüm.Büyürken bir zırh buldum üzerime, alkole alıştım, ritme bağlandım, bir şekilde hayatta kaldım ama büyüdüm.Yaşadıklarımla gurur duymasam da, bu yolun başındaki o saf melekle gurur duyuyorum.O elinden gelenin en iyisiyle var oldu bu yolda ve hayatta kalmaya devam ediyor.Kim bilir nereye kadar gitmek durumunda kalacak… Ama o beni hiç yalnız bırakmadı; bazen elimden tuttu, bazen yüzüme siper etti göğsünü.Ama ufacık kalbiyle hep benden daha cesaretli davrandı hayata karşı.
Allah biliyor, eğer bu yaptığımda en ufak bir sanat varsa, ben hayatım boyunca sanat yapmak istiyorum.Hayatım boyunca bunu yaşatmak istiyorum ve gereği neyse denemeye hazırım.İlk yazdığım gün hissettiğim o saçma salak hevesi asla sonlandıramadım.Hep kendince sevdirdi bana kendini.Her şeyden vazgeçtim ama o varlığını sürdürmeye devam etti.Umarım bununla var olurum ve bununla varlığın güzelliğine erişirim.
Dua edin.
Amin.
Kems'in Blogu 