Bazen korkuyorum, ama genelde iyiyim.Artık çok da fazla korkmuyorum denebilir hatta.Düşünmüyorum, düşünmemek için kendimi fiziksel olarak yoruyorum, oyalanıyorum ve sorumluluk alıyorum.Bunlar bana gitmeyen şeyler esasen.Ama yine de bir şey fark ettim; ben düşünemediğim zaman korku duymuyorum.Gelecek gözümde büyümüyor bu şekilde.Fark edemeden her şey geçiyor ve günler bitiyor.Zamandan bağımsız yaşarken geçmeyen saniyelerin hepsini toptan olarak bitirebiliyorum bu dönemde.
Bu hal beni pek yaralamasa da ve yarınlara duyduğum umutlarda eksilme olmasa da, hevesimde büyükçe bir körelme oluyor.Ve sanırım bunun en kötü yanı da bu.Kendimle baş başa kalmaya inanılmaz bir özlem duyuyorum.Bana kendini hatırlatan bir benlik var içimde.Ve o beni buraya itiyor.Bütün boş vakitlerimde, sana ait bir şey arıyorum burada.Bir kelime, bir harf ya da hiç olmazsa bir iz beni meraklandırıyor.Bulduğum bu ipucuna ait hikaye uzasın gitsin istiyorum.Bir dedikoduyla yola çıkılan ve sonunda dünyanın en vurdumduymaz korsanına ait olan hazineyi bulacakmışım gibi hissediyorum.Heveslerim doruk yapıyor “acaba ne dedi ki şimdi” sorguları içinde bütün bedenimi yiyorum.
İnsanlar saygı duyduklarını korumak için kendinden kaçabiliyormuş.Artık işin sevgi kısmını geçtim, benim konum o değil.Ben bu boşluğa duyduğum saygı yüzünden kaçmıyorum ve bu yersiz nöbeti tutuyorum.Hem de bütün yanlışlarıma rağmen bunu yapıyorum.Bazen ağırıma gidiyor, evet.Kanıma da dokunuyor, hem de o biçim.Ama olan oluyor ve ben olması gereken yerine, yine zihnime yer edeni yapıyorum.
Cahit’e kaçan Sibel mi samimi, Sibel’e kapılan Cahit mi ? Biz gibi hikayelerin başrollerine karşı, kaderin en büyük cezası sanırım “zaman”.Hiçbir zaman bu hikayenin yaşanması için doğru bir zaman olmayacak.Ama her yaşandığında zamansız yaşanan doğru bir hikaye olacak bu.Her tekrarı başta mutlu edecek.Ve her tekrarı bittiği gün pişmanlıklar getirecek.
Yanılmışların kaderi bu.
Kems'in Blogu 