Çılgınlar gibi goy goy yapıyorum ve bir insanın bunu okumasına izin veriyorum.

18 Mayıs 2016

Beyonce – Freedom ft. Kendrick Lamar

Merhaba;

Beni özleyenler el kaldırsın, geriye kalanlar kalkıp gitsin.Umrumdasınız; ama beni özlemiyorsanız eğer, umrumda değilmişsiniz gibi davranacağım.Çünkü öyle istiyorum, çünkü hayat böyle.Bugüne gelene kadar içimde iki başlık belirlemiştim kafamda, lakin yazı ikisine de ait olmayabilir.Yalnızca ölü toprağını atmaya çalışıyorum.Neyse o ilk başlık “lucid rüya” ikincisi ise “eküri olmak” tarzındaydı.Gayet de niyetlenmiştim bunları yazmaya, hatta çok iddialı cümlelerim vardı.Ama ben, beni yine şaşırtmadım ve nostaji yapmaya karar verdim.Bence iyi oldu, çok da güzel oldu hatta; ama yazının sonunda karar verelim buna.

Çok çalışıyorum, saatlerim çok dengesiz ve uzun.Çok memnun olsam bile çokça zamanımı alıyor ve yazı yazmamı çok engelliyor.Bu kadar çok şeyi bana yaşattığı için de kendimi bazen garip hissediyorum.Ama eğer rayına oturtabilirsem, çılgınlar gibi yazmaya devam edeceğim.Hem de çok ! Öyle bir yazacağım ki insanlar “aman tanrım, ne kadar çok yazan bir çocuk.” diyecekler.Buna yürekten inanıyorum.Ama bu içimdeki çocuklaşma isteği nereden geliyor bilmiyorum.Ve işin kötü tarafı git gide daha da çocuklaşasım, saçma saçma şeyler yazasım geliyor.

Uykum gelmeye başladığı için kafam durdu.Bu sebeple de saçmalamak işime geliyor.Yarın bir gün bu yazıyı okuyacak insan “aman tanrım, ne kadar çocuksu bir çocuk.” demesin istemiyorum.Ama aklıma İsmet İnönü Capsleri geliyor, ne biliyim siyasi thug life görüntüleri falan var zihnimde.Çılgınlar gibi goy goy yapıyorum ve bir insanın bunu okumasına izin veriyorum.Sanırım katlim vacip, fakat cellat kayıp.

Özlem duyduğum şeyler evrim geçiriyor ve bendeki formlarını kaybediyorlar.Bu bir tehdit değil tabi ki, sadece kendime sesli olarak yapamadığım bu itirafı yazılı olarak iletiyorum.İnsanların, sevdiğim zamankinden daha bilmiş ve kendilerinden emin olmaları beni inanılmaz derecede rahatsız ediyor.Bu da sonuç olarak böyle uzun özlemleri getiriyor.Çünkü özlem duyduğun şey artık yok.O insan senin için sulugöz gibi, patlayan şeker gibi, Tang gibi, ne biliyim işte Pokemon gibi falan.Özlesen de artık yok.Olan da özlediğin halde değil, boşluğunu doldurmuyor.

İşte bunlar da hep benim zoruma gidiyor.

Kemal 🙂