Hadi bakalım, oyun bizim.Çılgınlar gibi goy goy yapsak bile başarılı sayılacağız.Öyle içten bir dünya olacak ki, herkes kendini ifade gayretiyle inşa edecek hayatını.Pembe şelaleler ve mavi şekerlemeler olacak.Hepimiz mayolarımızla yeşil güneşe bakacağız bu pembe şelalenin önünde.İnanılmaz kafalar yaşayacağız ve işin ilginci yadırganmayacağız buna rağmen.Zorda kalanlar için kolay yoldan cennet olacak burası.Herkes çılgınlar gibi müzik dinleyecek ve aşk yaşayacak.Ama o magazin aşklarından değil, harbi emek verilen “aşk yapılan” aşklardan.Öyle bir gün ki bu; çok tatlıyız, çok muhteşemiz.
Sonra sahne bir anda değişecek;
On adımda bir adet demir kazık çakacağız kar örtüsündeki
toprağa.Ve sonrasında geyikliyi geceye yol alacağız seninle.Ardından geyikli
gecenin tüm karanlığından sabahımıza uzanacağız.Ve bütün bu yolculuğu
sonlandırabilirsek eğer, topraktan çıkan güneşi seyretme lüksüne ereceğiz.Biz
topraktan çıkan güneşlerle aydınlandık ömür boyunca, ama hiç de farkında
değilmişiz.Olsun, bu güneşli günler tembel kar örtüsünün en büyük
düşmanıdır.Arınacağız, gözlerimizi açacağız ve yolumuza bakacağız.Fırtınasız günlerdeki beyaz buzdan örtü, bize kucak açacak gibi görünecek.Ama kara teslim olmak bizi yavaş yaşamaya ve hedefimizin sapmasına neden olabilir.Hedefimiz geyikli gece, bunu unutmadan yol alacağız.
Ve son olarak;
Kafaların ortası cehennem, uçları meçhule uzanan yol.Kime baş koysak çürüyen bir ağaç dalı.Bütün imgeler yalan, hepsi sadece aldatmaca.Karanlık gecedeki geyikler pembe şelalenin kenarında otlasınlar, biz de bir yol bulup kendimizi aşalım.Fenafillah da günahmış nirvana da.Ya bana ne birader erenler düşünsün bunu.Ben yaratıcılığıma ve hediyemin sahibine baş koyuyorum artık.Saçmaladıkça kelimeler derinleşiyor.Ama yine de kimse beni anlamıyor.Olsun demekle de olmuyor, zoruma gidiyor.Belki de müzik veya resimle ilgilensem bir değerim olurdu.Hayat hep mi az ışıklı yola misafir edecek beni ?
Neyse kafalar kötü, kendinize gelin.Yarın iş var, okul var.Sonra kurgularız yine.
Kems'in Blogu 