Karaktersizliğin ideoloji yaftası altında kabul görülebildiği yegane ülkede yaşıyoruz.Toplu ölümlerin sabrımızı asla taşırmaması ve terörle yaşamaya alışımamız gerek söylemleri de cabası.Oysa inanılmaz vataseverdik.Bu vatansever sözlerinin hepsinin başına, “sözde” sıfatını getirmek artık boynumuzun borcu.Çünkü biz “sözde” yaşıyoruz.Hayatta kalmakla yaşamak arasındaki kocaman farkları nasıl da görmüyoruz merak ediyorum.Ölemediğin günü, ben bu gün yaşadım olarak değerlendirebilir misin ? İşte biz tam olarak bunu yapıyoruz.Ölemediğimizden yaşıyoruz ve bu hayat standartlarına rağmen mutlu olmaya çalışıyoruz.
Açıkçası ben hiç de mutlu değilim, yakın bir süre zarfında da mutlu olacak gibi durmuyorum.Biz bu kadar omurgasız bir topluluk muyduk ? Ölen onlarca insanın arkasından “sabrımızı sınamayın” demenin kime ne faydası var ? Bizim sabrımız zaten taşmıyor ki, sınansa ne olur ? Evimiz dediğimiz topraklarda sıka sıka ilerliyor millet, biz hala ekrana dalıp gidiyoruz.
Ben öyle sanal dünyanın delikanlısı değilim ama bugün elimden yalnızca bu geliyor.Her gün birileri ölüyor ve biz sadece taziye mesajı yollayabiliyoruz.Bu benim ağırıma gidiyor.Benim sesim çok gür çıkmaz ama yine de sesleniyorum; istikrar abideleri, terör destekçileri, sönük faşistler ve gevşek sol kanat, hepinizden nefret ediyorum.
Kems'in Blogu 