Sözüm üzerine yazılan bir yazı olacak, meraklısı olmayanı
ilgi ve alakadar etmez.
Yıllardır hayattayım, daha yeni yaşamaya başladım.Nefes
almayı yeni yeni anladığım ve anlamlandırdığım günlerde biraz özgüvenim
yükseldi.Bu beni açıkçası çok mutlu ediyor.Kendime olan inancımın artması
hayatımı kolaylaştırdı ve artık yüzüm daha çok gülüyor.Ama bu durum, eski
depresif odağımı da kaybetmeme neden oldu.O zamanlar daha kolay odaklanıp, daha
nokta atışlı şeyler yazabiliyordum.Yazmayı çok seviyorum fakat bu sebeple de
eksik kalıyorum bu günlerde.Çok fazla “ya sev ya terk et” kokan bir hikaye değil
mi… Elindeyse mümkün kıl; baktın olmuyor, bakma.
Hayat müşterek.Umarım o kelimeyi doğru yazmışımdır (!) Ama
cidden hayat öyle… İyi niyetle istediğin bir şeyi elbet yaşarsın.Belki
istediğin gibi olmaz ama, Allah sana onu yaşatır.En azından, heveslendiğinin ne
olduğunu görürsün.Bir şeyi hayal edersin, iki ay sonra yaşarsın.O anın eksik
olduğunu fark eder ve yenileri istersin.Neden, çünkü nankörsün.Ama sana
sınırsızca veren bir güç olduğu sürece, o istediğini de yaşarsın.Sonra yine bir
şey gelir aklına ve istersin, yine yaşarsın.Hayat seni nankörlüğünden dolayı
tepetaklak edene kadar istemeye devam edersin.Bu böyle, fıtratımızda var.Sonra
her hale şükreder kıvama getirir aynı hayat seni.Bu da hayatın müşterek
olduğunun başka bir örneği, ne kadar ekmek o kadar köfte.Hayat adaletini bir
şekilde hissettirir, her denklemin çözümünü aramaya lüzum yok bu yüzden.İyi
niyetle yaklaşıp, doğruya itaat etmeyi bilmek gerekir.
İnsan, kendi deryasındaki küçük bir kayıktır.Ben buna olan
inancımla var oldum.Ve bugün o kayığı, bu limana bağlamam gerektiğini
öğrendim.Ha olur olmaz bilemem, ama insan bu deryalardaki sınırlarını
öğrenmeli.Bunu sınırlarından korkması için söylemiyorum, sınırlarını bulması
için söylüyorum.Aramalı ve bulmalı, insan doyana kadar öğrenmeli bence.Bir
konudaki açlığını kesene kadar öğrenmeye devam etmek, insanın kendisine olan
saygısını gösteriyor gibi gelir bana.Çünkü hayatın bu sanallığına rağmen gerçek
olana bağlanmayı seçen insanların elinden sadece öğrenmek ve öğretmek gelir.
Ben sözümü tutmanın tatlı rehavetiyle geceye kaptırıyorum
kendimi.
Sıra sende…
Kems'in Blogu 