Tek adımda hayata pandik atan insanlara ciddi manada hayranım.Ulan o kadar yaşanmışlık var, kolayca koşarak uzaklaşıyorsunuz.Ben geberiyorum burada insanlardan basitçe ayrılmak için.Pişmanlık her seferinde damarlarımı sıkıyor ve beni benden alıyor.Siz oradan pat diye ayıklanıyorsunuz…
Gerçekten, ben insanları kırmamak için burada çok zorlanıyorum.Efkarıma rağmen başarıyorsam bana kocaman bir alkış gerekir sanki.En azından bir buket çiçek falan da olur.Ya da onur belgesi…
“Ne için bu onur belgesi.”
“İnsanları kırmadın diye.”
“Çok teşekkür ederim…”
Bu diyalogların hayalini kuruyorum işte ben goygoy yaparken bile.Bu denli egomla barışık vaziyette yaşıyorum.Onu besliyorum, büyütüyorum ve kimsenin göremeyeceği bir yerde saklıyorum.Böyle zamanlarda gecenin bir vakti çıkarıp onunla vakit geçiriyorum.
Saçmalamak istiyorum, hep ondan oluyor bu yazılar.
Kems'in Blogu 