Elimde bu hallere ait şarkı olmasa neyse de, her hale ait şarkının sahibiyim çok şükür… Bir daha yok, bu sefer son diyerekten kaç yazıya başladıysam artık; bir türlü bitiremedim anlatacaklarımı.Bir yerlerde kaybolmuş olmak bana dokunmuyor artık, bu hissiyatı bedenimin derinliklerine gömeli çok oldu.O orada ve toprak altında; ben burada ama yalnız ve platonik.Çok seviyesiz bir tartışmanın en seviyeli üyesi gibi hissediyorum kendimi bu hayatta.Her şeye dikkat ediyorum ama hiçbir şeye değmiyor.Boş yere dikkat etmiş oluyorum bütün bu olanlara ve hareketlerime.İnsanlar “pat” diye oldururken her şeyi, ben canım pahasına ince ince işlenmek durumunda kalıyorum.Belki de bu sebeptendir bütün bu yazılan hikayenin bir türlü bitmemesi…
Yüksek seslerin frekanslarını bilmem de ilahi seslerin fısıltısı hangi frekansdaysa direk zihnime yerleşiyor.Günahsız döndüremediğim dünyamın kahramanı olmak bana nasıl bir şey katmıyorsa, kahramanı oynamak da halka bir varlık vermiyor.Sen ne kadar ben insanlar için iyiyi hayal ediyorum desen de insanların seni kabul ettiği kadar varsın.İsyanlarına ait olduğun kadar haklısın, tersinde sadece “yalaka” damgasına talim edersin benden uyarması… Kimse seni anlamak için bir gayret göstermez.Çünkü sana ihtiyaç duymadan, sensiz de kocaman hayatlarıyla baş etmek konusunda çok başarılılar.Kul hakkıyla kuraklık arasındaki doğru orantıyı onlardan önce görmen, onlar da görene kadar çok yersiz ve gereksiz.Sen iyiyi düşünsen de, insanların seni anlayacağı yoksa yoksun bu hayatta.
Hatırlıyorum kafan karışıktı, ne yapman gerektiğini bilmiyordun.
Keşke anlatmasaydım, suskunlukla barışık bitirseydim diyorsun.
Sonsuzluğa yolladığın mektupların ulaşmadığını da duyuyorsundur eminim.
Bazen ben de öyle hissediyorum, merak etme seni çok iyi anlıyorum.
Kems'in Blogu 