Modern zamanların ıslak çukurundaki son Hayyam’ı.
Aşk yolunda cihana adadığı şiirlerin tek hayranı.
Akşam kar geliyormuş beni pek ilgi ve alakadar etmiyor.Ben yapamadıklarımın sorumlusuyum burada.Bin derdime bin dert daha katan bir başkası olsa şimdiye senin yanındaydı.O derece sinirliyim aslında bu hayata.Bu kadar boş, bu kadar saçma ve yalan dolu olmasa da olurdu sanki.
Bu kadar deli olmak zorunda değildim.Son doktor “seni veli ve deli arasındaki o ince ipten almamız lazım.” dedi.Bana ne yapacak gerçekten merak ediyorum, bu lafı eden kim bilir kaçıncı kişi… Ben iyileşemiyorum doktor hanım.İlaç verip duruyorlar.Sanıyorlar ki ben ilaç kullanınca insanlarla muhteşem derecede iletişim kurabilmeliyim.Ama olmuyor işte ilaçların sadece dozu artıyor, Kemal sabit.Lisede de böyle sabittim, herkesden fazla lise okudum.Bana benim gibi biri lazım.Son kalan da neredeyse sekiz yüz sene önce hayata gözlerini yummuş.
İsyan içerikli yazıları yazmayı açıkçası pek sevmem.Piyasa derdi içindeymiş gibi oluyorlar.Ama insan yazarken isyan etmek isteyebiliyor hayata karşı.Yapamıyorum; ben bu hayatı yaşamayı beceremiyorum.O yüzden bazı insanların biraz fazla içmesi gerekiyor.Onlar bu hayatı salakken daha iyi yaşıyorlar.
Uyuşuk vaziyete kurban giden yitik hayallerimin sevdasına daha çok bağlanıyorum bu hayata.Sonlara bir türlü alışamadım bir de…
Aşkımız bitecek böyle giderse,
Bende hiç günah yok kabahat sende.
Kems'in Blogu 