Sağda solda o kadar yazı var ki, kağıtların arasında boğularak can verebilirim.Neden yayınlamadığım konusunda da en ufak bir fikrim yok.Sanki ileride değerlenicekmiş gibi saklıyorum onları.Japon anime tarzı çizimlerle anlatılan ilişkiler kadar bayat olma ihtimalleri de var oysa.Ne diye bu mahremiyet, neden bu kadar kendini açamama durumu bilmiyorum açıkçası.
Şahsen, gerçek bir sıfat verdiğim herkesi kaybettim bu güne kadar.O yüzden çok ağırdan alıyorum her şeyi.Barajin ardından oluşan saçma ırmak gibi hayatım.Barajın kapadığı bir göl varken saçma bir akarsuya talim eden doğa.Bütün bunların sorumlusu da çirkin bir yapıt.İşte olanların hepsi bu sebeple.Ya da ben kendimi kandırıyorum, tam emin değilim.
Bu durumda ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum.Tekrar çocuk gibi herkese değer verip, çocukça hevesleri tekrar mı yaşamak gerekir.Yoksa bunların hepsinin bir çıkar yolu var mı.Yani bu şekilde devam etmesinin pek bir mantığı yok ama etmemesini de sağlıyamıyorum bir başıma.Bu durumda başka birilerine güvenmem gerekirken bu durum dolayısıyla kimseye de o kapı açamıyorum.Kendi çıkmazlarını içinde barındıran saçma bir durum.
Heves ettiğim şeyleri yaşayabiliyorum ama genelde yalnız oluyor.Sorun o işte; neden yalnız olsun ki.Ama biriyle olduğunda da bitmiyor.Ben bitsin istiyorum, kötü bir insan oluyorum.İnsanlar kendilerini aidiyete kaptırıp saçmala derdine düşmüş gibi davranıyorlar.Birine teslim olmaya gerek yok yaşamak için.Burada bir çatışmaya düşüyoruz işte.Sanki birine mecburiyetimiz var.O birini bulduktan sonra her şeye hakkımız var.Ama o birini bulursak onu da kaybedemeyiz.Falan filan işte, anlattıkça karmaşıklaşıyor.Olayın özü insanlar birey olarak hayatı güzel yaşamayı bilmedikleri için bu denli bir bağlılık ve kıskançlık durumu yaşanıyor.Bu da eksik yaşamayı doğuruyor.Herkesle her şeyi yaşayamadığın için hayattaki bazı şeylerin varlığından haberin olmuyor.Bu böyle…
Kems'in Blogu 