Her kötüye meylim var ama sen hariç.

21 Aralık 2015

Nil Karaibrahimgil – Seviyorum Sevmiyorum

Merhaba;

Üzerine erimiş mum döktüğüm hislerin kabuklaşmış kısımlarını koparmak istiyorum bu gece.Yaralarımı kanatmak, gözlerimden süzülemeyen yaşların tekrardan teslimiyetine girmek istiyorum.Uzun uzun ama boşu boşuna anlatmak, her şeyin sonuna sinirden nefes nefese kalmış vaziyette yatağa düşmek istiyorum.

Sen hep buradasın.Gözümün içinde, insanların görmesinin imkansız olduğu yerde nefes almaya devam ediyorsun.Kangren olan parmağı kesip üzerini dağladıktan sonra hala parmak oradaymış gibi hareket ediyorum.Her gece özlemine yatıp, her sabah nefretine uyanıyorum.Gün içinde özleyip huzur bulduğumda nefret ediyorum senden.Kendimi toplayamadım ben.Kafamı gönyede tutamıyorum.Her kötüye meylim var ama sen hariç.Artık yemezler; toplanıp bir daha bu hale gelemem.Kendime bunu da yapamam.

Senden korkmuyorum, seninle olmak korkutuyor beni.Beni denedin, bana yalan söyledin, benimle oynadın.Bir kızın yapabileceği bütün kötülükleri yaptıktan altı ay sonra dönüp “Düşman mıyız ?” gibi aptal bir soru da sorabildin.Hala yorum yapamıyorum sana.Sen duyguları karşısında aciz olan kötü bir insandın.Çok sinirliyim, içim nefret doldukça zorla sükunete itiyorum kendimi.Bayılmıyorum sana ama bir şey yapmamış olmak zorluyor beni.”Sakin ol Kemal; her gün sınav, her anı öğretmen.” diye diye kendimi hayattan mezun ediyorum, az kaldı.

Bundan bir sene sonra belki oturup konuşmak istiyorum senle.Yokluğunda içime dolan hisler hala kızgın demir gibi.Kontrol edilmezse çok kişiye zarar verebilecek durumda.Biraz daha soğuması gerek biliyorum.Ama yine de düşünüyorum.Belkide geçer ve gider tüm düşüncelerim, tıpkı senin gibi…

Kemal 🙂