Yarına Umut Bağlayanlar Serisi : Hayattan Gerçek Beklenti

Eğer betimleme yapmayı öğrenirsem, bir gün roman
yazmayı düşünüyorum.O konuda çok eksiğim.Genelde kısa yazıp, çok şey anlatma
derdine düştüğüm için kalemim çok ağdalı değil.Sade bir kalemle de roman
yazılmıyor açıkçası.

Daha çok şey öğrenip, daha iyi yazmak için can
atıyorum.Ama her insanda olduğu gibi bana da çok sevecen yaklaşmıyor hayat,
bunu amaçladığımda.Hep bir “Vurun kahpeye.” havası seziyorum.Hayat bir babanın oğlunu cezalandırması gibi zorluklarla geliyor
bana.Nefes nefese koşarken engellerden kaçıyorum ve iyi insanların kaçırdığı
rekorları kırmayı amaçlıyorum.Ne kadar olursa artık.

Biliyorum…Tıpkı önceki yazılarımda bahsettiğim
insanlar gibi biliyorum.Seni bulacağım ve torunlarımız yazdıklarım sayesinde
refaha kavuşacak.O iki insanın seslerinin kavuşması gibi olacak her şey ve
insanlara sevgiyi öğreteceğiz.Sevgiyi ve sevmenin bizi buralara getirdiğini
anlatacağız.O kişinin sahibi Kems olana kadar “Ayyaş Kems” olmaya
devam edeceğim.

İyi beklemeler…