Söylenmesi gereken kelimeleri hep ben söylüyorum.Herkes ima uzmanı, beklenen konuşmaların adamı benim yine.Ürkeksiniz… Ben kendimi yüreksiz sanırdım oysa, siz korkaksınız.Gerektiğinde konuşamayan, her şey bittiğinde acıtasyonla kendini temizleyen ruhsuz bedenler.Bir ilişkiyi derdini anlatmaktan aciz karşı tarafın sorularıyla bitirmek durumunda kalmak… Ben buna mı değer verdim nefretiyle biten konuşmalar ve geçen haftalar.En sonunda onun kaleminden çıkan aptalca bir cümleyle tüm hataların sana yıkılması.Sanki biz bir çiftken bir tek ben ayrıldım, o hala burda.Hani nerede (!) Hiç burada değildi.
Aslında bir konu var.Hep vardı ama yine ertelenmişti.Olduğunda göstermediğin arzuyu yokken gösteriyorsa bir insan burada bir konu vardır bence.Bu halden faydalanmak insana ne kazandırır ? Ben tek başına, neden olmadan ayrılan bir taraf görmedim hiç.Varsa değer vermemiştir… Ama eğer ortada bir değer ve bu değere rağmen bir ilgi kaybı varsa bu nedensiz değildir.Terazi dengesini kendi kendine zaman içerisinde sağlamıştır.Arzı kadar talep görmüş bir durumun talebi arz yüzünden azalır genelde, benim bildiğim öyle en azından.
Sevmek her zaman kolay olandır aslında.İnsan iyi olarak doğar ve doğası gereği sevmeye yatkındır.Bundan vazgeçme nedensiz olmaz.Uzun lafın kısası elinde cevabının olmadığı sorulara sahibim ben.Bir şey yapmaman benim de beklememi gerektirmezdi o zamanlar.
Yanlış mıyım ?
Kems'in Blogu 