20 Ekim 2015
J.Cole – Apparently
Merhaba;
Nostaji her zaman iş yapar bu mecmuada.Bu da bizim nostajimiz… Yazı yazmaya bu tarzla başlamıştım, güzel günlerdi.Dertlerim ve yaşadıklarım başkaydı.O zaman daha güzel gülüyordum.Artık gülüşüm o kadar sıcak değil.Olsun hala daha standart üstü gülerim, iddialıyım.Günler geçtikçe yer çekimi mi arttı ne oldu bilmem, dizlerime kadar bataklığa batmış gibi hissediyorum.Adım atıyorum kafada, ayağım gitmiyor.Hemen hallederim dediğim işlerin sonu akşamı buluyor.Beni alan düşüncelere kapılıyorum, gidiyorum ve kayboluyorum.Sonra bir uyanıyorum, yine hayat.Sanki sesi çıkan her varlık isyan ediyormuş gibi kulağımı tırmalıyor sesler, ışıklar da gözlerimin Nuri Alço’su…
Sürekli kulağımda kulaklık, elimde de içkinin bin bir çeşidinden en o ana layık olanı.Dünyamı dönüştürmeyi hobi ediniyorum.Hayatta olmaya pek el vermiyor ama yaşamak için biçilmiş kaftan o hal.Sallanarak devam ediyorum, dakikalarımı dolduruyorum.”Ol” dendiğinde olan şeylere bel bağlamaya devam ediyorum.Ve sırf o şeyler var olduğu için hala hayatta kalabiliyorum.Çok da fazla çabaladığım söylenemez.Benim gücüm kendime yetiyor, kalanı düz gitsin diye temennilerimi yolluyorum.Bahtıma şükür tabi, ama yine de daha iyiye gitmesi dilekleriyle uğurluyorum günlerimi.Kendi yolumda yalnız yürümeyi seviyorum, en mükemmel evi zihnimde yaratıyorum ve orada yaşıyorum.Bir başıma hemde…
Gözlerimi kapadığımda biliyorum ki benim için hazırlanmış bir cennet var.Hem de benim kendime hazırlanması için emir verdiğim bir cennet.Yaşamın asla son bulmadığı, benim de onunla sonsuz olduğum bir cennet.Dileklerimin kabul olduğu yer.Birlikteyken yalnızlığı, bir başıma olmayı tattığım yer.Unutulmayı unutmanın, mümkün olduğu yere gidiyorum işte.Vaat edilenlerin en doğalının, burada başladığımız sıfırın bir olacağının müjdelenmesini bekliyorum…
Düşmanı kin olan miskinlerin selamını aldım.Ben de bir gün giderken bilenlere selam edip giderim bu müjdeyi.
Haydi hayırlı geceler.
Kemal 🙂