Arkadaşlarına, beni nasıl terk ettiğini anlatmak istiyorsun.Farkındayım, bu senin için ego besleyen bir şeydi.Ama beni de anla, sana bunu yaşatamazdım.Gece yarısı kavgalarının sayısı arttığında, anladım benimle oynadığını.Sadece konduramadım ilkinde bunu sana.“Devam.” dedim, “Nasılsa çok seviyorum…” Ne kadar aptalca di mi ? Bile bile lades.
O kadar çok değer verdim ki; “Mutlu olacaksa, o terk etsin.” dedim kendime.Bu kadar düştüm kendi gözümde.Sonra birden ekran değişti; “Oğlum, sen yoksan, bu dünya bile yok.Senden sonra başkasına kendini ispatlama peşindeki biri için değer mi ? Kendi hayatım bu kadar basit mi ? ” diye düşündüm.Sonuçta bilirsin, basit oyunlara gelemem.
Artık hiçbir bedenin içi su değil.Açıkçası kimse de bana sen değil.Arıyorum bazen bizi.Ama yapacak pek bir şey yok.Başkası diye bir kelime yok şimdilik.Yapamıyorum, bunun için beklemiyorum kimseyi.Sabırsız bir sosyofobiğin aşkı gibiyim herkese.İlk defanın hevesi ve yarattığı boşluğun sonuçları.Senden aldıklarımı ister hale geldiğim için bana alışamayan insanlar.Her şeyin sonucu bu.
Bitmeyen bekarlık yapmışlar.Bir o kadar da anlayışsızlık.Bunun başka bir açıklaması gelmedi aklıma çünkü.Senin yüzünden beklentiye gelemiyorum, senin yüzünden abuk sabuk şeyler bekliyorum.Hiçbir zaman adil olmadın.Bu da böyle devam etti ve bitti.
“Ne senden öncesi, ne senden sonrası” diye başlayan bir şarkının devamındaki aptalca sarhoş hisleri bunlar işte.Pat diye ayılsan hayat devam edecek ama yapamıyorsun.Bazı şeyler sen gibi değil, zor bitiyor…
Öyle işte, saçmaladıkça hissiyatı daha güzel geliyor.
Kems'in Blogu 