Hayat bitmedi; gözüm alabildiğine sen, açık Umman.
Denizle tanıştıklığım var ama; tanımadığım sen, nefesime çarpan.
Sonuma “ya sabır !” çeken de ben, senden nefsime bir deva ummam.
Teninin tuzunda boğsan da umursamam; ben zaten yalnız kalmam.
Kendimin sarhoşu olduğum kadar şairi de olsam, tükenişimi yavaşlatabilirdim.Uzun da kısa da olsa ölümün adı son hayatta.Düşmüş bir meleğin nesli olarak, ukala olmak insana yakışmıyor.Bitince aynı yere gittiğimizde hepimiz denk.Zihninin bildiği sokaklar varken hapishanede sahip olduklarına ne kadar değer verebilirsin ? Hayat, dünya size çok güzel şeyler verecektir tabi ki.Ama bir saatten sonra tadına doyamazsan, bağımlı olursun.Doymasını bildikten sonra benim bu yazdıklarımın hepsi sana boş zaten, harflerin arasında kalan kelimeleri okur hale gelirsin.O hissi bulduktan sonra herkes başka duyar, sen dinlersin.Ruhunu tat, bil ki esas sen o.Her şeyi kaybedebilirsin, ama onu istemesen de o mecbur senle.Unutma ki bütün ruhlar aynı yerden gelmiş, aynı yere gidecekler.
Bazen hani anlatmasan duvarlar üzerine kükrer.Meraklısı olmayana zaten bütün anlattıklarım laf-ı güzaf.Ben okunsun diye yazmayı bırakalı birkaç ömür oldu, bitti gitti.Maksat kendimi rahatlatmak.Üstadın da söylediği gibi yaşananlar bazı vakitler;
Kime anlatsam, kime dinletsem, kime göstersem ?
Kim anlar, kim dinler, kim görmez ?
Kems'in Blogu 