O kadar güzel olmasalar bile tarzlarının hala deli gibi hoşuma gittiği iki kız var, onlar hakkında bir şeyler anlatacaktım.

23 Haziran 2014

Kid Cudi – King Wizard

Merhaba;

 İyiyim, moralim falan yüksek hayatımın kontrolü bende olduğu sürece iyiyim.Kendimi böyle teselli ediyorum son birkaç gündür sanki gerçekmiş gibi.Bu adamı dinlemeyi de bu yüzden çok seviyorum, sanki omzuna kadar betona batmış halde.Kaçamadığı gerçekleri varmış gibi, onu mecbur bırakan nedenleri falan.Hayal kurmasında veya kendini anlatmasında engel yokmuş da hayalini yaşamaması için oluşturulmuş bir düzenin tuzağına düşmüş gibi, sevimsiz ama gerçek.

 İlk albüm merakım başladığı zaman bunun şarkıları da çıkmaya başlamıştı.Böyle konuşmak istediğini konuşabilen, hayatından istediği gibi şikayet edebilen biriydi.Şimdi şimdi anlıyorum ne anlatmak istediğini.Hayatında olan kişilerle ilgili değil sorunu, kurgulayıp eksik kaldıklarıyla ilgili.Sürekli ileri atılan planlar yoruyor insanı, bir saatten sonra yaşadıklarından zevk alamıyor.Her zaman böyle değil mi ? Yaşadığın zaten kolaydır, aklın hep yaşamadığında kalır.Seni yer bitirir o.Elinden hiç bir şey gelmez, çünkü kendi bildiğin, hissettiğin dışında hareket edemezsin.

 Oysa sistem sana sürekli şükretmeyi öğütler.Sınavlarının üstesinden gelmeni, sınavların sonucunda yarattığın kaderini mutlu bir şekilde yaşamanı öğütler.Bu yazılı olan bir kural değildir tabi ki, etrafımızdaki ortalama hayatların sonucudur.Çevrenin normları dışına çıkmaz ve yaşadığın kadarına şükredersen iyi bir örneksindir.Ama eğer kendine güvenin varsa işler değişir.Normları belirlersin adın farklı insan olur.Başarısız olursan salak, başarılı olursan ukalasındır insanların gözünde.Çok da sevimli şeyler değil tabi.

 Burada devreye ailen girer.Normları genelde kendi ailemin belirlediği bir çevrede büyüdüm, hala da aynı çevrede yaşıyorum.Bunun yarattığı zorlukları çok gördüm; öncesinde farklı ve ukala, sonrasında ise gereksiz olmak kavram kargaşasını tetikliyor.Bunu atlatmam uzun sürmüştü ki işte bu sebepten şu anda olduğum durumdayım.Yaşamımı kurmak, bir şeyler yapmak istiyorum çünkü bu benim alışkanlığım.Ama elimde patlaması durumunda yaşayacaklarımın ailem üzerinde yarattığı korku, şu anda yaşadıkları zorluklarla birleşince benim önüme aşmamı imkansız kılan engeller çıkarıyor.Oysa babamın başarılı olma yoluna girdiği yaştayım.

 Aslında bunları konuşmasak bile olurdu, sevimli ilişkiler hakkında yazı yazmak için oturmuştum.Sonrasında bir anda hikaye değişti.O kadar güzel olmasalar bile tarzlarının hala deli gibi hoşuma gittiği iki kız var, onlar hakkında bir şeyler anlatacaktım.Ne kadar süredir hoşuma gidiyorlar bilmiyorum aslında, ama biriyle konuşmayı denemiştim olamamıştı diğeri de bu sebep doğrultusunda kafamda son bulmuştu.

 Hayatımın ortasına çakılmış bir kazık gibi, en büyük sorunum “yapamamazlık”.Zincirim bu kazığa bağlı ve ancak onun “yeterli” dediği mesafe kadar gidebiliyorum.Sürekli aynı yuvarlak içinde gezip, gidemediğim yerlere imreniyorum.O kazığı söktüğüm anda başlayacak anlatmaya çalıştığım şeyler.

 İyi geceler

 Kemal 🙂