Bu gün 17 Aralık

17 Aralık 2013

Mercy – Big Sean ft. Kanye West & 2 Chainz

Merhaba;

 Bütün bu yaşananların sorumlusu için yazıyorum bu gece, ilk arkadaşımın doğum günü.

 İyi ki doğdun Pelin’im.

 Hayatımın dönüm noktası 14 sene önceydi, beni ilkokula Ataköy’e getirdiler.Bende ne bilebilirim hayatımın bu kadar değişeceğini… O zaman öğretmenim Ömer Ali Eraslan sınıfa oturma düzeni düşünüyor işte.Bende o zamanlar sessiz sakin çocuğum hiç taviz vermiyorum sessizliğimden.Her neyse hoca beni aldı en ön sıranın bir arkasındaki sıraya mı ne oturttu, net olarak hatırlamıyorum şimdi.O da geldi sıra arkadaşım oldu işte, kadere bak.Ben sessiz sakin oğlan alışamadım ilk buna.Biz sıra arkadaşıyız diye anneler tanıştı zaten hemen.Neyse, gel zaman git zaman alıştık bir şekilde.Bu sınıf başkanı oldu. -Bildiğin 1/B sınıfının başkanı- Hiç unutmam daha birinci sınıfta Galatasaray muhabbeti yapan kız ! Benimde o zaman tek özelliğim Galatasaray manyaklığı.İşte aklımda kalanlar; numarası 207’ydi, benimde 295.Saçları genel olarak üç şekle girerdi; bildiğimiz at kuyruğu, bildiğimiz açık saç ve çizgi film kahramanları gibi sağdan ve soldan toplanan şekil.Kavga dövüş bitirdik ilk okulu.Biz birlikte İngilizce ders aldık falan; aileler iyice tanıştı o ara annesi annem, babası babam gibi oldu.

 Sonra bizi ayırdılar ortaokulda, o B sınıfına gitti ben A.Sene sonuna kadar iyi kötü görüşmeye devam ettik tabi anneler sayesinde.Sonra inanılmaz bir kararla bizi iki hafta Foça’ya yaz kampına yollamaya karar verdiler.Ne olduysa orada oldu zaten, babam bana dikkat et falan diyo bende düşünüyorum iki hafta ne şekilde geçecek diye… İşte biz gittik kampa, bizi ilk ikiz zannettiler(!?) Benim saçlarım omuzlarıma kadar uzun, onun da omuzlarına kadar kısaydı, ikimizde simsiyah giyerdik.Babamın Pelin’e dikkat et uyarılarını düşünmeye kalkmadan Pelin benim annem oldu kampta.Yemek yedim mi diye kontrol etmeler, o ara mide hastalığım ileri boyuttaydı ilaçlarımı falan hatırlatmalar, bildiğin ana yüreği…

 Ben böyle 15 gün bunun kanatları altında yaşadıktan sonra işin rengi değişti haliyle.Biz İstanbul’a döndük işte yaz sonu, bizi aynı dershaneye verdiler… Pelin bildiğin abla rolüne girdi.Benim ilişkilerimi beğenmiyor, ondan ayrıl başkasını buluruz falan.Bana yeni keşfettiği grupları dinletiyor, kıyafet seçimime yorum yapıyor.Mini bir “Beni Baştan Yarat” yaşattı orta okulda.

 Sonra liseye geldik… Haliyle okullar ayrıldı, ama okullarımız arasında 500 metre var hale bak.Onu geçtim haftanın iki günü ailelerimiz mutlaka görüşür hale geldi.Arkadaş gruplarımız ayrıldı, ama bizde problem yok; anlaşmış gibi lise hayatı boyunca hiç “Bu hafta bunu yaptım arkadaşlarımla, haftaya da şuradayız.” muhabbeti yapmadık.

 Şimdi lise de bitti; bi’ bakıyorum 14 sene olmuş, konuştuğumuz bir şey de yok artık 20 dakika geyik yapar kapatırız konuyu.Ama her ne olursa olsun bu kadar zaman bir kere bile kavga etmedik.Bu saatten sonra da arayı kolay kolay açamam, o benim ilk arkadaşım.
 Bu kadar duygusallık iyi güzel de, abi fotoğrafa bak tam manyak ya ! Ah daha neler anlatırdım da ben hadi neyse.

 En sevdiğimsin, bilirsin.

 Kemal 🙂